ผ่านกระจกกันกระสุนหนาหนัก โลกเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยความฟุ้งเฟ้อและมัวเมาปรากฏชัดเจนทุกสิ่ง
ภายในคาสิโนขนาดมหึมาหรูหราตระการตาด้วยทองคำ แผ่นป้ายชิปสีทองจากภาพฉายสามมิติลอยปลิวอยู่กลางอากาศ
พนักงานบริการในชุดวาบหวิวถือถาดเครื่องดื่มเต็มถาด แหวกว่ายไปมาท่ามกลางฝูงชนที่กำลังคลุ้มคลั่งราวกับฝูงปลา นักพนันตาแดงก่ำ ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ทุบโต๊ะพนันอย่างบ้าคลั่ง
แม้ระบบเก็บเสียงจะดีเยี่ยมจนไม่ได้ยินเสียงใด ๆ แต่ภาพแสงสีที่สลับส่องกระทบกันเช่นนี้ก็เพียงพอจะทำให้อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านแล้ว
“ว้าว ระยิบระยับจัง...”
เสี่ยวอ้ายแนบใบหน้าทั้งหน้าเข้ากับกระจก แก้มถูกบี้จนเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้าง “ดูน่าสนุกมากเลย”
“อยากเล่นเหรอ?” อวิ๋นเฉินเลิกคิ้ว
เหล่าผีและสัตว์ประหลาดพยักหน้าจนแทบเห็นเป็นภาพติดตา
“ได้” มุมปากอวิ๋นเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ “งั้นคราวนี้พวกเราจะไม่เล่นตามวิธีปกติแล้ว”
ตามบทตัวร้ายทั่วไป ตอนนี้ควรบุกเข้าไปทุบทำลาย ปล้นชิง แล้วก็วางเพลิง ยิ่งนองเลือดเท่าไรก็ยิ่งดี
แต่ใช้วิธีนี้ไปแล้วในโลกก่อน น่าเบื่อจะตาย
ในเมื่อผู้เล่นคนนี้รับบทเป็นเจ้าพ่อคาสิโน สิ่งที่เขากลัวที่สุดคืออะไร? ไม่ใช่การมีคนก่อเรื่องหรอก เรื่องนั้นเป็นหน้าที่ของยามรักษาความปลอดภัย สิ่งที่เธอกลัวที่สุดน่าจะเป็นคาสิโนขาดทุน แถมขาดทุนจนหมดตัวต่างหาก
“ฟังให้ดี พอเข้าไปแล้ว ห้ามทำให้ใครตกใจและห้ามทำร้ายใคร” อวิ๋นเฉินประกาศอย่างเคร่งขรึมราวกับครูที่กำลังตั้งกฎให้นักเรียนไปทัศนศึกษา “คืนนี้ภารกิจของเรามีอย่างเดียว—ช่วยเหลือผู้อื่น”