เซียงเฟิงติ้งหลานหลุบตาลง แพขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย
ซิลวานยิ่งเงียบงัน เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นมาให้เห็นราง ๆ
ส่วนนั่วถีซาหยายังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง เพียงแต่แววตาคู่นั้นหม่นลึกลงกว่าเมื่อครู่
เธอฟังเข้าใจชัดเจนที่สุด เพราะสิ่งที่เว่ยลั่วซานน่าพูดคือหัวใจสำคัญของปัญหา
กลยุทธ์ปรับแก้ได้ การประสานงานฝึกฝนกันได้ ความผิดพลาดก็ทบทวนได้
แต่ถ้าตลอดทั้งเกมต้องเล่นตามจังหวะของคนอื่น ความพ่ายแพ้ก็ไม่ใช่ปัญหาเฉพาะจุดอีกต่อไป หากเป็นการที่ทั้งทีมสูญเสียการควบคุมเกม
เสียงของเว่ยลั่วซานน่าดังขึ้นอีกครั้ง
“อ้าวรุ่ยทีคังจะแพ้ได้ แต่ต้องไม่แพ้เหมือนถูกอีกฝ่ายรื้อกระบวนท่าเล่นงาน”
เธอไม่ปล่อยให้พวกเขามีเวลาทำใจนานนัก ก่อนพูดต่อว่า “การแข่งขันครั้งต่อ ๆ ไป ฉันหวังว่าพวกเธอจะจริงจังกับคู่แข่งทุกทีม ไม่ว่าทีมไหนก็ตาม”
พูดถึงตรงนี้ เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“พวกเธอไม่มีโอกาสแพ้เป็นครั้งที่สองแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของทุกคนก็หนักอึ้งลง
หลังความพ่ายแพ้ครั้งนี้ ทั้งหกคนถูกหักโควตาไปคนละครั้ง
นั่วถีซาหยากับซิลวานต่างใช้[ขั้นเทพ·ยืมเวลาอีก 500 ปีจากสวรรค์]ไปคนละใบ ถึงได้นั่งอยู่ที่นี่ในตอนนี้
ส่วนอีกสี่คนก็เหลือโควตาครั้งสุดท้ายเท่านั้น
ถ้าแพ้อีกหนึ่งเกม ทั้งหกคนก็จะพ่ายแพ้ยกทีม
……
ศึกดาวเคราะห์รอบถัดไปมีเวลาพัก 6 วัน
ช่วงเวลาดันตรงกับกำหนดที่ต้องเข้าเกมอย่างน้อยหนึ่งครั้งภายใน 7 วันพอดี นับว่าเป็นช่วงพักที่ยาวที่สุดเท่าที่กฎจะอนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันได้พัก ทางการนาน ๆ ทีถึงกับแสดงความเห็นอกเห็นใจขึ้นมาสักครั้ง