สัตว์ประหลาดทั้งสี่ตัวนี้หน้าตาชวนพูดไม่ออกจริง ๆ ทั้งโง่ทั้งน่าเกลียด
ลำตัวกลมป้อมสีขาวอวบ บนหัวมีใบไม้สีเขียวชูตั้งขึ้นมาอย่างดื้อรั้น แก้มทั้งสองข้างแต้มวงกลมแดงเสียใหญ่โต ดวงตาดำเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวคู่นั้นเผยแววใสซื่อแบบคนโง่
ภายนอกดูทั้งเซ่อทั้งน่าเอ็นดู แต่ความเร็วของพวกมันไม่ได้เชื่องช้าเลยสักนิด
ทันทีที่ตัวนับถอยหลังของระบบเป็นศูนย์ สัตว์ประหลาดแครอตทั้งสี่ตัวก็ถีบพื้นพุ่งออกไปพร้อมกัน ทิศทางสะเปะสะปะ เจอใครก็ไล่คนนั้น
สนามแข่งเป็นสวนเครื่องเล่นตัวต่อสีสันสดใส
พื้นปูด้วยเบาะนุ่ม รอบด้านกองเต็มไปด้วยสไลเดอร์ บ่อลูกบอลสี ลูกบอลทะเล ซุ้มประตูหลากสี บ้านไม้หลังเล็ก และกำแพงเขาวงกตที่คดเคี้ยวไปมา มองเผิน ๆ น่ารักดี แต่พอได้วิ่งจริงก็รู้เลย
ทั้งบังทัศนวิสัย ขวางเส้นทาง แถมยังมีมุมเลี้ยวมากมาย เผลอแค่ครู่เดียวก็อาจถูกต้อนจนมุม
เป็นพื้นที่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับ “สัตว์ประหลาดโง่ ๆ ไล่คน มนุษย์วิ่งหนีจนคลั่ง”
อวิ๋นเฉินกวาดตามอง สำรวจลักษณะพื้นที่คร่าว ๆ แล้วเลือกเส้นทางที่ค่อนข้างโล่งเดินตรงไปทันที
ปู้หนงตามติดอยู่ข้างหลัง เดินไปถามไปว่า “เราควรหาจุดที่ช่วยคนได้สะดวกไว้ก่อนหรือเปล่า?”
“ไม่ต้องรีบ ดูก่อนว่าพวกมันไล่ใคร” อวิ๋นเฉินตอบ
เธอเพิ่งพูดจบ เสียงร้องประหลาดก็ดังมาจากทางซ้าย
สัตว์ประหลาดแครอตตัวหนึ่งล็อกเป้าหมายแล้ว ผู้โชคร้ายก็คือผู้เล่นจากดาวว่านอิ้นที่แยกตัวมาเพียงลำพัง
สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที เขาหันหลังวิ่งหนี วนรอบกังหันลมหลากสีที่ใช้ประดับอย่างบ้าคลั่ง สัตว์ประหลาดแครอตไล่ตามมาติด ๆ ความเร็วกลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หลายครั้งเกือบคว้าหลังเขาไว้ได้ ทำเอาชายคนนั้นวิ่งล้มลุกคลุกคลานจนท่าวิ่งแทบเสียรูป