ฝูเสี่ยวไกวบินเข้ามา
“นายท่าน ฉันกลับมาแล้ว”
มันคืนร่างเป็นขนาดเท่าฝ่ามือ แล้วยื่นการ์ดให้ด้วยท่าทางราวกับกำลังรอรับคำชม
อวิ๋นเฉินรับการ์ดไอเทมมา มองพลังมืดที่ถูกผนึกอยู่ข้างในและยังคงกระแทกไปมาไม่หยุด ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“ทำได้ดีมาก พวกเราไปกันเถอะ”
เนื้อเรื่องของโลกนี้ถูกทำลายไปเกือบหมดแล้ว ได้เวลาไปโลกถัดไป
จุดหมายคราวนี้คือโลกดวงดาว
ทันใดนั้น ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็ถาโถมเข้ามา มนุษย์หนึ่งคน ค้างคาวหนึ่งตัว และเหล่าผีนับไม่ถ้วน ปรากฏตัวขึ้นกลางยานอวกาศขนาดมหึมา
รอบด้านเป็นผนังโลหะสีเทาเงิน หลอดไฟสีขาวบนเพดานสว่างจ้าจนแสบตา กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับออกซิเจนที่ผ่านการฟื้นฟูคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
“ใครน่ะ?!”
เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ตรงหัวมุมทางเดิน ยามลาดตระเวนในชุดรบแนบเนื้อบังเอิญพบกับกลุ่ม “แขกไม่ได้รับเชิญ” เข้า
ปฏิกิริยาแรกของเหล่าผีคือแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา ก็มีเสียง “ตุ้บ” ทึบหนักดังขึ้น
ยามคนนั้นเหลือกตาขึ้น ก่อนทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง
อวิ๋นเฉินยืนอยู่ด้านหลังเขา เก็บค้อนกลับไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “จะหนีทำไม? จัดการเรียบร้อยแล้ว”
เหล่าผี: “……”
สมกับเป็นผู้ดูแล ลงมือโหด พูดน้อย
“ไปกันเถอะ”
อวิ๋นเฉินก้าวข้ามร่างยาม พลางเดินไปเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจดูบท
ผู้เล่นโชคร้ายของโลกนี้รับบทเป็นหัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงบนเรือโจรสลัดอวกาศ
อืม ฟังดู “น่าเวทนา” พอ ๆ กับตำแหน่งผู้ดูแลอสังหาริมทรัพย์ของเธอเลย
ยานลำนี้ใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ ทางเดินวกวนราวกับเขาวงกต อวิ๋นเฉินขี้เกียจดูแผนที่ จึงคว้าโจรชั้นปลายแถวที่เดินผ่านมาถามทาง แล้วมุ่งตรงไปยังเขตส่งกำลังบำรุง