เธอนอนจนตื่นเองอย่างเต็มอิ่ม พอลืมตาขึ้นมาก็เป็นวันถัดมาแล้ว
อวิ๋นเฉินล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินไปยังห้องรับแขก หยิบเครื่องสมองผลึกที่วางทิ้งไว้บนโซฟาตั้งแต่เมื่อวานขึ้นมา
พอเปิดเครื่อง ก็พบข้อความที่ตี๋ซิวซือส่งมารัว ๆ
[ตี๋ซิวซือ]: รวบรวมแต้มได้ครบ 339,000 แต้มแล้ว! ขาดสักแต้มก็ไม่มี!
[ตี๋ซิวซือ]: เธออยู่ไหน? เราจะนัดเจอกันที่ไหน?
[ตี๋ซิวซือ]: ฮัลโหล? อยู่ไหม?
[ตี๋ซิวซือ]: ทำไมไม่ตอบฉัน? ยังนอนอยู่เหรอ? ก็ได้ ตื่นแล้วรีบบอกฉันด้วยล่ะ!
เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ อวิ๋นเฉินก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตี๋ซิวซือไม่ต้องพักผ่อนเลยหรืออย่างไร ถึงได้มีเรี่ยวแรงเหลือล้นขนาดนี้
เธอพิมพ์ตอบไปสามคำ
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: โรงประมูล
ที่เลือกนัดพบกันตรงนี้มีเหตุผลอยู่สองข้อ
ข้อแรก การ์ดห้าดาวที่เธอส่งเข้าประมูลจะเปิดประมูลวันนี้พอดี ข้อสอง เธออ่านรายการสินค้าประมูลล่วงหน้าของวันนี้แล้ว ในช่วงประมูลชิ้นปิดท้ายมีการ์ดป้องกันระดับดาวเหนือชั้นอยู่หนึ่งใบ เธอตั้งใจจะประมูลมาให้ได้อีกใบ
คนตั้งมากมายอยากให้เธอตาย เธอก็จะไม่ยอมตาย แถมยังจะติดอาวุธให้ตัวเองจนกลายเป็นเม่นเหล็กที่ไร้ช่องโหว่ ทำให้พวกนั้นโมโหตายไปเลย
วันนี้ตารางแน่นเอี้ยด: ไปประมูลการ์ดที่โรงประมูลก่อน แล้วนัดส่งมอบกับตี๋ซิวซือให้เสร็จ จากนั้นไปงาน “มื้อใหญ่” ของหวงฝู่ซี กินดื่มจนอิ่มหนำแล้วค่อยไปพบกู่เสวี่ยจากกิลด์โลกสีน้ำเงิน
ก่อนนอนเมื่อคืน อวิ๋นเฉินบอกถานเยว่เฉียวไว้แล้วว่า ตั้งใจจะขายการ์ดดาวต่ำล็อตที่ได้มาจากการกวาดซื้อโดยไม่เสียเงินให้กิลด์โลกสีน้ำเงิน