ระหว่างทาง กู่เสวี่ยทำตัวราวกับไกด์นำเที่ยวผู้เอาใจใส่ คอยแนะนำข้อมูลต่าง ๆ ในเมืองผู้เล่นให้อวิ๋นเฉินไม่หยุด
เมืองทั้งเมืองถูกแบ่งออกเป็น 11 เขตโดยฝีมือมนุษย์ แต่ละเขตถูกยึดครองโดยขุมอำนาจจากดาวเคราะห์ที่แตกต่างกัน 11 แห่ง
ส่วนโลกสีน้ำเงินซึ่งเป็น “ผู้เล่นใหม่” ที่เพิ่งมาถึง ตอนนี้ครอบครองพื้นที่ผืนเล็ก ๆ ได้เพียงบริเวณชายขอบเขตตะวันออก เรียกได้ว่าต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในซอกหลืบ
“ดาวเคราะห์ทั้ง 11 แห่งนี้แบ่งออกเป็น 3 ระดับตามกำลังด้วย” กู่เสวี่ยนับนิ้ว “ดาวเคราะห์ระดับสูงมี 3 แห่ง ดาวอ้าวรุ่ยทีคังแข็งแกร่งที่สุด คุณน่าจะเคยได้ยิน ชายเก่งกาจที่เพิ่งทำลายสถิติเมื่อครู่อยู่บนดาวดวงนั้น”
อวิ๋นเฉินพยักหน้าเงียบ ๆ
จะไม่เคยได้ยินได้อย่างไร ก่อนหน้าชายเก่งกาจคนนั้น คนที่ระบบประกาศถึงก็คือเธอ
“อันดับสองคือวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งความเงียบ คนพวกนั้นลึกลับกันมาก สวมเสื้อคลุมมีฮู้ดสีดำทั้งตัว อันดับสามคือคาเอ๋อหลัว ลูกตาของพวกเขาเป็นสีเหลือง ส่วนดาวเคราะห์ระดับกลางมี 4 แห่ง ได้แก่ เฮ่อหลี่เอ่อร์ เย่เหมิง เก๋อหลี่น่า และเจ๋อเอิน...”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ อวิ๋นเฉินก็ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
กู่เสวี่ยชะงัก หยุดเดิน “เป็นอะไรไป? มีอะไรน่าขำเหรอ?”
อวิ๋นเฉินโบกมือ พยายามกลั้นหัวเราะ “ฉันแค่นึกขึ้นมาได้ว่า นักวิทยาศาสตร์ไม่ได้บอกหรือว่ามนุษย์ต่างดาวขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเรา ที่แท้พวกเขาไม่สนใจเราเพราะมัวแต่ยุ่งเล่นเกมเอาชีวิตรอดอยู่ที่นี่นี่เอง”
กู่เสวี่ยได้ยินแล้วก็พลอยหัวเราะ “ฮ่า ๆ พูดแบบนั้นก็ใช่จริง ๆ! เมื่อก่อนบนโลกสีน้ำเงิน ทุกคนเอาแต่เดาว่ามนุษย์ต่างดาวมีจริงไหม หน้าตาเป็นยังไง จะมารุกรานพวกเราหรือเปล่า แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทุกคนถูกขังอยู่ในเกมเดียวกันและกลายเป็นคู่แข่งกันเสียได้ พล็อตแบบนี้ ต่อให้เป็นคนเขียนบทฮอลลีวูดก็คิดไม่ออกหรอก”