วินาทีถัดมา รูม่านตาของชายคนนั้นก็หดเล็กลงฉับพลัน
เขาเงยหน้าขึ้นทันที จ้องอวิ๋นเฉินเขม็งราวกับเห็นผี “คุณคือ ‘คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง’ คนนั้นเหรอ?! ผู้เล่นหน้าใหม่ที่เพิ่งทำลายสถิติด่านมือใหม่ได้?!”
เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินประกาศทั่วเมืองเหมือนกัน
ผู้เล่นสองสามคนที่กำลังคุยกันอยู่ในโถงใหญ่พลันเงียบลง สายตาสงสัยหลายคู่หันมามองทางนี้
อวิ๋นเฉิน “...พูดเบา ๆ หน่อยได้ไหม?”
เธอยังไม่อยากเปิดเผยตัวตนเร็วขนาดนี้
การพัฒนาตัวเองอย่างเงียบ ๆ ต่างหากคือหนทางที่ถูกต้อง เธอรู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าใครที่โผล่พ้นฝูงชนย่อมถูกยิงเป็นเป้า
ชายคนนั้นเพิ่งได้สติ รีบลดเสียงลง ท่าทีพลิกกลับไปคนละด้าน ความไม่อดทนและการตอบส่ง ๆ เมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น
“โอ้โฮ ที่แท้คุณก็คือยอดฝีมือผู้ทำลายสถิติคนนั้น! เสียมารยาทแล้ว ๆ เมื่อครู่ผมตาถั่ว มองไม่ออกว่าคุณเป็นยอดเขาไท่ซาน!”
ปากพูดว่าเสียมารยาท แต่ดวงตาสีเทาคู่นั้นกลับไม่มีความยำเกรงอยู่เท่าไรนัก ตรงกันข้ามกลับเป็นประกายวาววับ ราวกับกำลังประเมินสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากชิ้นหนึ่ง
อวิ๋นเฉินไม่พลาดความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเขา แต่ก็คร้านจะใส่ใจ
คิดจะเล่นงานเธอ ก็ต้องดูก่อนว่ามีฝีมือพอหรือเปล่า
“ฉันได้ห้องไหน?” เธอไม่รับคำพูดนั้น เพียงถามเสียงเย็นชา
ชายคนนั้นตอบ “ชั้นสาม ห้อง 309”
“แล้วกุญแจล่ะ?”
“ไม่ต้องใช้กุญแจครับ ตัวตนของคุณผูกกับห้องไว้แล้ว พอเดินไปถึงหน้าห้อง ระบบจะตรวจสอบแล้วเปิดประตูให้อัตโนมัติ”
อวิ๋นเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดจาไร้สาระอีก เธอถือแผนที่เดินตรงไปยังบันได
เมื่อเงาของเธอลับหายไปตรงมุมทางเดิน ชายคนนั้นจึงค่อยเก็บสีหน้าประจบสอพลอ
เขาควักอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่คล้ายโทรศัพท์มือถือออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ เรียกกันว่าเครื่องสมองผลึก หน้าจอใหญ่กว่าโทรศัพท์มือถือ ดูล้ำสมัยกว่าเล็กน้อย
เขาเปิดแชตกลุ่มเข้ารหัสที่ชื่อว่า “วันนี้รวยหรือยัง?”