สองทีมที่ออกจากเกมมาเห็นภาพตรงลานกว้างก็อดชะงักไม่ได้ นึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในสถานที่จัดทัศนศึกษาที่ไหนสักแห่ง
เซียงเฟิงติ้งหลานค่อย ๆ เดินอ้อมกลุ่มคนที่กำลังตั้งแคมป์อยู่บนพื้น เข้ามาหาอวิ๋นเฉินกับพวก จากนั้นก็คืนการ์ดต้นฉบับ[ปีกล่องหน]ให้ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า พร้อมกล่าวอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร” อวิ๋นเฉินคีบการ์ดกลับมาด้วยสองนิ้ว พลิกปลายนิ้วเก็บลงกระเป๋าการ์ดของระบบ “ยังไงก็รับเงินมาแล้วนี่”
“สุดท้ายก็ต้องเป็นศึกตัดสินระหว่างสองทีมของเราอีกแล้ว!” หมิ่นอิ่งซินลุกขึ้น กำหมัดแน่น เอ่ยด้วยท่าทีฮึกเหิม “พี่ซาซ่า เรารีบกลับกิลด์ไปฝึกเพิ่มกันเถอะ!”
ศึกตัดสินครั้งก่อนพวกเธอช่วยอะไรไม่ได้ตลอดทั้งเกม แถมยังเป็นตัวถ่วงอีกด้วย ครั้งนี้จะปล่อยให้ผิดพลาดซ้ำรอยเดิมไม่ได้เด็ดขาด!
“ได้ กลับกันเลย” ลี่ซาก็ลุกขึ้น หันไปมองตี๋ซิวซือ
ตี๋ซิวซือเพิ่งถูกหวงฝู่ซีหลอกให้กินบะหมี่แท่งเผ็ดพิเศษไปครึ่งห่อ ตอนนี้กำลังตะลุมบอนกับฮวาเจิ้งหาวเพื่อแย่งน้ำเย็นขวดสุดท้าย
ลี่ซาเรียกเขา “พี่ตี๋ ช่วยส่งพวกเรากลับไปได้ไหม?”
วาร์ปไปสะดวกจะตาย ถึงบ้านในหนึ่งวินาที ประหยัดเวลาเดินทางไปตั้งชั่วโมง
ในที่สุดตี๋ซิวซือก็แย่งน้ำจากมือฮวาเจิ้งหาวมาได้ เขาแหงนหน้ากระดกดื่มรวดเดียวไปครึ่งขวด ความเผ็ดร้อนที่พ่นไฟอยู่ในปากถึงค่อยทุเลาลงบ้าง
เขาเช็ดปากลวก ๆ “เมื่อกี้ว่าไงนะ? หูโดนความเผ็ดอุดจนฟังไม่ชัด”
ลี่ซาพูดซ้ำอีกรอบ
“ให้ส่งพวกเธอกลับเหรอ? ได้สิ” ตี๋ซิวซือวางขวดน้ำกระแทกพื้น แล้วชี้ไปทางฮวาเจิ้งหาว “แต่มีข้อแม้ พวกเธอสองคนต้องช่วยฉันอัดหมอนี่ก่อน”