“แล้วเจ้าตัวข้าง ๆ นี่ล่ะ? หุ่นยนต์คุยเป็นเพื่อนรุ่นใหม่อีกตัวหรือ?”
“มันไม่เหมือนกันนะ เก่งสุด ๆ เลย!” เด็กสาวผมยาวกระแอมเบา ๆ ก่อนแนะนำอย่างลึกลับ “ฉันไม่เพียงค้นหาเรื่องเล่าเทพนิยายมาใส่ไว้ ยังบันทึกกติกาเกมยอดนิยมจากดาวเคราะห์ต่าง ๆ ลงในฐานข้อมูลของมันด้วย ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้เธอบอกว่าอยากรู้ว่าคนข้างนอกเล่นอะไรกันอยู่หรอกหรือ? ต่อไปถ้าเบื่อ มันก็เล่นเกมทุกชนิดเป็นเพื่อนเธอได้!”
เมื่อได้ยินคำอธิบาย เด็กสาวผมสั้นก็มองหุ่นยนต์ด้วยแววตาสว่างขึ้นเล็กน้อย
“ไม่เลว”
เห็นได้ชัดว่าของขวัญชิ้นนี้ถูกใจเธอเป็นอย่างมาก
“แหะ ๆ พี่สาวชอบก็ดีแล้ว...” เด็กสาวผมยาวเพิ่งจะเอ่ยปากหวังรับความดีความชอบ เด็กสาวผมสั้นก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“ตอนนี้วิจารณ์ภาพวาดของฉันได้แล้ว”
เด็กสาวผมยาว: “...”
สิ่งที่ควรมาถึง สุดท้ายก็มาอยู่ดี
“อืม... สไตล์ภาพนี้เรียกได้ว่า... ดิบเถื่อนมาก...” เธอเค้นสมองคิดหาคำพูด
จังหวะนั้นเอง เครื่องสื่อสารบนข้อมือของเธอก็สว่างวาบขึ้นกะทันหัน
เด็กสาวผมยาวราวกับได้รับการช่วยเหลือ รีบวิ่งปรู๊ดออกไปนอกประตู “อุ๊ย! ท่านย่าเรียกฉัน! พี่สาว ฉันไปก่อนนะ คราวหน้าค่อยมาเล่นด้วย!”
เด็กสาวผมสั้นมองแผ่นหลังน้องสาวที่หนีเตลิดหายลับไปนอกประตูอย่างเงียบงัน จากนั้นจึงหันกลับมาจ้องเส้นขยุกขยิกบนกระดานวาดภาพ แล้วถอนหายใจแผ่วเบา “ดูท่าจะยังไม่พัฒนาเลย”
ภาพตรงหน้าสลายไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจนั้น