ลูกโบว์ลิงพุ่งไปตามทางตรง ราวกับลูกกระสุนสีดำ กลิ้งฉิวไปข้างหน้า
ปัง! ลูกใหญ่กระแทกโดนพินตัวหน้าสุดเต็ม ๆ
แรงกระแทกส่งผ่านเชือกและพินที่เรียงชิดกัน พินทั้ง 10 ล้มระเนระนาดตามกัน เสียงกรุ๊งกริ๊งดังไปทั่วพื้น
“ผู้เล่น คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง รอบนี้ล้มพินได้: 10 พิน ยอดรวมปัจจุบัน: 11 พิน”
“น่าเบื่อชะมัด น่าเบื่อจริง ๆ!”พินตัวหน้าสุดนอนแผ่อยู่บนพื้น น้ำเสียงขุ่นเคือง
“ชนะด้วยการโกง ไม่เห็นจะน่าภูมิใจตรงไหน”
“ชนะอย่างไม่ยุติธรรม…”
พินที่ถูกล้มพากันบ่นงึมงำ ก่อนจะลุกขึ้นตั้งใหม่อย่างไม่เต็มใจ
อวิ๋นเฉินไม่สนใจเสียงประท้วงเหล่านั้น
ขอแค่ชนะได้ก็พอ จะสนไปทำไมว่าน่าภูมิใจหรือเปล่า
ลี่ซาวิ่งเข้าไปหยิบเชือกที่คลายออก เตรียมจัดสนามให้ผู้เล่นคนต่อไป
“วิธีนี้ได้ผล”หวงฝู่ซีดีดนิ้วอย่างพอใจ “ดูท่าคงไม่ต้องเริ่มรอบใหม่แล้ว”
ตี๋ซิวซือโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่งจากด้านหลังเธอ น้ำเสียงกลับมาเปี่ยมความภาคภูมิใจอีกครั้ง “นั่นสิ ฉันบอกแล้วไง เรื่องยากแค่นี้จะทำอะไรพวกเราได้”
เขาเลิกเก็บตัวแล้ว
ในเมื่อผ่านด่านได้ ความผิดพลาดตอนแรกของเขาก็ไม่นับว่าเป็นตัวถ่วง!
อืม ต้องอย่างนี้สิ!
ฝูเสี่ยวไกวเกาะอยู่บนไหล่อวิ๋นเฉิน พูดขัดคออย่างไม่ไว้หน้า “หน้าด้านจริง ๆ”
หางตาตี๋ซิวซือกระตุก เขากวักมือเรียกมันพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ “เจ้าค้างคาวมารตัวน้อย มานี่สิ ฉันมีของดีจะให้ดู”
ฝูเสี่ยวไกวไม่หลงกล “แกเข้ามาให้ฉันผายลมใส่ก่อนสิ”
คนกับค้างคาววิ่งไล่กันวนรอบโรงละครทันที