กฎหายไป เวทีก็เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
บนเวทีอันกว้างใหญ่มีรูปร่างผุดขึ้นมาถี่ยิบ มากจนชวนให้ตาลาย
จากนั้น ค้อนเกม 6 อันก็ปรากฏขึ้นข้างเท้าของทุกคนอย่างไร้ที่มา
หวงฝู่ซีโน้มตัวลงหยิบค้อนขึ้นมาก่อน เธอลองชั่งน้ำหนักดูเพียงนิดเดียว หัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ไม่ชอบมาพากล ค้อนนี่เบาเกินไปหรือเปล่า?”
ฮวาเจิ้งหาวหยิบค้อนขึ้นมาตรวจสอบเช่นกัน
หัวค้อนทำจากพลาสติกแข็ง ส่วนด้ามค้อนประกอบขึ้นจากไม้สองท่อน ตรงรอยต่อมีเพียงกาวบาง ๆ ฉาบไว้ชั้นเดียว
เขาลองบิดด้ามค้อนเบา ๆ เสียง «เอี๊ยด» ที่ฟังดูไม่เป็นลางดีก็ดังขึ้นทันที ราวกับว่ามันจะแยกออกจากกันในวินาทีถัดไป
ฮวาเจิ้งหาวรีบหยุดมือ «จริงด้วย ใช้แรงมากไม่ได้»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อีกสี่คนที่เหลือก็พากันหยิบค้อนบนพื้นขึ้นมาลองดูเล็กน้อย สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที
ในที่สุดทุกคนก็เข้าใจว่าทำไมกฎถึงจงใจย้ำไว้ตอนท้ายว่า «พังแล้วไม่มีอันใหม่ให้»
นี่มันจงใจแกล้งพวกเขาชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
ให้ค้อนที่ออกแรงนิดเดียวก็อาจพัง แล้วหวังให้พวกเขาตีได้คะแนนเต็ม 60 คะแนนเนี่ยนะ?
จะตีเบา ๆ ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
แต่ตัวตุ่นโผล่หัวออกมาแค่ครั้งละ 1 วินาที เวลาสั้นมาก พอคนเราร้อนใจ แรงในมือจะควบคุมได้ง่าย ๆ เสียที่ไหน? อย่างน้อยคนส่วนใหญ่ที่อยู่ตรงนี้ก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้
«เกมจะเริ่มในอีก 30 วินาที ขอให้ผู้เล่นทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม»
เสียงนับถอยหลังของระบบดังขึ้น
ลี่ซากวาดตามองรูที่กระจายอยู่ทั่วเวที แล้วเป็นคนแรกที่เสนอ «พวกเราหกคนต้องแยกกันยืน คนละพื้นที่»