พวกมันอยากถอนคำสาป สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งเธอเข้าเกมไปหาสนามของดาวต้ายื่อ
เกอรุ่ยรีบอธิบาย “ฉันไม่ได้เร่งเธอนะ อย่าเข้าใจผิด”
“ใช่ ๆ พี่สาวคนสวยอย่าโทษคุณอานะคะ คุณอาแค่พูดไปอย่างนั้นเองจริง ๆ” ไวต์รีบช่วยพูดแทนคุณอา
มีเพียงแบล็กที่ความฉลาดทางอารมณ์ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเอ่ยขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “พวกเธอกังวลเกินไปแล้ว เธอไม่โกรธเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอก”
มันรู้จักอวิ๋นเฉินมานานที่สุด จึงคิดว่าตัวเองเข้าใจอวิ๋นเฉินมากที่สุด
เกอรุ่ยได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าอวิ๋นเฉินคงไม่โกรธเพราะคำพูดแค่นี้ แต่บางเรื่องถึงอย่างไรก็ควรอธิบายให้ชัด
เรื่องความฉลาดทางอารมณ์ของแบล็ก เธอไม่รู้แล้วว่าจะช่วยอย่างไรดี
อวิ๋นเฉินไม่ได้โกรธจริง ๆ แต่ไหน ๆ หัวข้อก็วนมาถึงเรื่องนี้แล้ว เธอจึงปิดปืนฉีดน้ำแล้วเตือนพวกมันว่า “พวกเธอควรเตรียมใจไว้ให้ดีว่าอาจต้องเป็นหินไปตลอดชีวิต”
เกมมีตั้งหลายประเภท ใครจะรู้ว่าเมื่อไรถึงจะเจอเกมที่มีสนามอยู่บนดาวต้ายื่อ
อย่างตี๋ซิวซือก็อยากเล่นซ่อนแอบ แต่เล่นไปหลายร้อยรอบแล้วยังไม่เคยเจอสักครั้ง
จะหาสนามเฉพาะ ต้องพึ่งดวง
“ขุนเธอรักของข้า กำลังคุยกับใครอยู่หรือ?”
หวงฝู่ซีได้ยินเธอพูดกับรูปสลักหินอยู่คนเดียวตั้งนาน สายตาจึงกวาดไปมาระหว่างรูปสลักทั้งสาม
สีหน้าของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนไป “หรือว่า...รูปสลักพวกนี้พูดได้?”
“ใช่” อวิ๋นเฉินเปิดปืนฉีดน้ำอีกครั้ง แล้วยิงน้ำใส่หน้าแบล็ก
หวงฝู่ซีถามว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อครู่ที่ข้าบอกว่าพวกมันน่าเกลียด พวกมันก็ได้ยินหมดหรือ?”