“ราชินีเสด็จมาแล้วเหรอ?” ฝูเสี่ยวไกวซุกอยู่ในตู้มาตลอด จึงไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอก
“ใช่”
“เธอมาหาฉันเล่นหรือเปล่า?” ฝูเสี่ยวไกวบินออกจากตู้ด้วยความเร็วราวกับเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเองที่ขัดขืนตอนอาบน้ำ
“เปล่า มาหาฉัน”
อวิ๋นเฉินมือไว คว้าค้างคาวตัวน้อยที่กำลังจะพุ่งออกไปได้ทัน แล้วพามันไปทางห้องน้ำ
ฝูเสี่ยวไกวดิ้นอยู่ในมือเธอสองสามที “เจ้านาย เป็นอะไรเหรอ?”
“จำไว้นะ” อวิ๋นเฉินกำชับ “ผมของฉันย้อมสีมา อย่าบอกว่าเป็นสีผมตามธรรมชาติ”
ฝูเสี่ยวไกวกะพริบตา “ทำไมล่ะ กลัวราชินีเป็นห่วงเหรอ?”
อวิ๋นเฉินตอบ “อืม”
ฝูเสี่ยวไกวเข้าใจแล้ว “ได้ ฉันไม่พูดหรอก ปากฉันปิดสนิทที่สุด!”
อวิ๋นเฉินจึงปล่อยฝูเสี่ยวไกว “ออกไปได้แล้ว”
เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ หยิบเครื่องสมองผลึกที่วางอยู่ข้างอ่างล้างหน้า
หน้าจอสว่างขึ้น ข้อความหลายข้อความกองอยู่ตามคาด
หวงฝู่ซีถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง ฟื้นหรือยัง แล้วก็กำชับไม่ให้ฝืนตัวเอง ให้นอนพักให้ดี
ในกลุ่มก็มีข้อความเหมือนกัน แต่ตอนนี้เงียบไปแล้ว
เธอเลื่อนดูประวัติข้อความขึ้นไป จึงรู้ว่าตี๋ซิวซือพาหมิ่นอิ่งซินกับลี่ซาเข้าเกมไปฝึกฝน
ก่อนออกเดินทาง ทั้งสามคนโวยวายในกลุ่มกันอย่างครึกครื้น ตี๋ซิวซือยังประกาศว่าจะพิสูจน์ให้สองคนนั้นเห็นว่าเขานำทีมได้ไม่ด้อยกว่าเธอซึ่งเป็นหัวหน้าทีม
อวิ๋นเฉินเก็บเครื่องสมองผลึก เตรียมจะออกไป แต่จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า
เธอเงยหน้ามองขึ้นไปยังเบื้องบนที่ว่างเปล่า
“ดูพอหรือยัง?”
……
ดาวฮ่วนเจีย
หยวนฝู่กับคนอื่น ๆ จ้องม่านแสงที่กางอยู่กลางอากาศ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง