หลังจากหวงฝู่ซีจากไปได้ไม่นาน อวิ๋นเฉินก็สั่งซื้อยาย้อมผมสีดำแบบส่งด่วนเช่นกัน
จัดการวิกฤตการปลอมตัวตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเฉินก็คิดถึงปัญหาข้อต่อไป
ถ้าสุดท้ายเธอกลายเป็นชาวดาวฮ่วนเจียไปโดยสมบูรณ์จริง ๆ แล้วต่อไปควรปฏิบัติต่อเกมอย่างไร?
ยังจะคว่ำโต๊ะของทางการอยู่ไหม? อย่างไรเสีย โลกเกมนี้กับกฎของเกมชุดนี้ก็เป็นสิ่งที่ดาวฮ่วนเจียสร้างขึ้นทั้งนั้น
คำตอบแทบไม่ต้องผ่านสมองด้วยซ้ำ
คว่ำสิ ต้องคว่ำแน่
ชาติก่อนเป็นชาวดาวฮ่วนเจีย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอในชาตินี้?
เธอไม่มีแม้แต่ความทรงจำ จะพูดถึงความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งได้อย่างไร
ตอนนี้เธอก็เป็นแค่ผู้เล่นโชคร้ายที่ถูกเกมเล่นงานจนแทบปางตาย ไม่ว่าเวทีนี้จะเป็นของใคร ใครกล้ามาหาเรื่องเธอก็ต้องโดนทุบ
ที่จริงอวิ๋นเฉินเคยสงสัยว่า การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ของเธออาจเป็นฝีมือของทางการโดยเจตนาหรือเปล่า
ทำให้เธอกลายเป็นชาวดาวฮ่วนเจีย แล้วผลักให้เธอไปอยู่ฝั่งดาวฮ่วนเจียโดยธรรมชาติ
แต่พอลองคิดดูให้ดี ก็ไม่น่าเป็นไปได้
เธอมีอะไรให้ทางการต้องหวาดระแวงถึงขนาดนั้นหรือ?
ในสายตาอวิ๋นเฉิน อย่างมากเธอก็เป็นแค่ผู้เล่นหัวขบถและไม่ค่อยให้ความร่วมมือคนหนึ่ง ยังไม่สำคัญถึงขั้นที่ทางการต้องลงมือเกลี้ยกล่อมให้แปรพักตร์โดยเฉพาะ
……
“เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”
“ไม่รู้สิ แต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่”
คนที่ก่อนหน้านี้มุงดูอวิ๋นเฉินจากไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงสองคนที่สนใจเธอเป็นพิเศษยังเฝ้าอยู่หน้าจอ
พวกเขามองเห็นภาพสดของอวิ๋นเฉินได้เท่านั้น แต่ไม่อาจอ่านคลื่นสมองเพื่อรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร