“แก—!” อ๋าวต้งยังคิดจะด่าต่อ
“พอได้แล้ว!”
หัวหน้าทีมทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตบโต๊ะดังปัง ตัดบทละครตลกไร้สาระนี้
เขาจ้องอวิ๋นเฉินเขม็ง น้ำเสียงเจือคำเตือน “ที่นี่ไม่ใช่ด่านในเกม วิธีตบตาหน้าด้าน ๆ แบบนี้ใช้ไม่ได้ผลในสถานีรักษาความสงบ การบังคับใช้กฎหมายยึดข้อเท็จจริงและหลักฐาน เมื่อครู่ทุกคนก็เห็นชัดว่าเกิดอะไรขึ้น จะนับว่าอ๋าวต้งลงมือไม่ได้”
‘คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง’ เป็นผู้เล่นที่เบื้องบนจับตามองจริง ๆ เดิมทีเขาไม่อยากลงโทษเธออยู่แล้ว ถึงขั้นหลับตาข้างหนึ่งช่วยเข้าข้างเธอตอนสืบสวนสาเหตุการตายของโอวป๋อด้วยซ้ำ
ไม่อย่างนั้น แค่ข้อพิรุธในคดีก็เพียงพอให้จับเธอมาสอบปากคำตั้งนานแล้ว
แต่ตอนนี้นังมารนี่กลับได้คืบจะเอาศอก ก่อกวนกระบวนการบังคับใช้กฎหมายอย่างเปิดเผยในห้องสอบสวน แถมยังปั่นหัวหน่วยรักษาความสงบเหมือนลิง
ถ้าเขายอมรับเรื่องตบตาอันเหลวไหลนี่จริง ๆ ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้หรอก แค่วันนี้ก็ถูกผู้เล่นนับหมื่นในเมืองรุมถ่มน้ำลายใส่จนจมแล้ว
“เรื่องวันนี้ เห็นแก่ที่คุณเป็นผู้เสียหายซึ่งถูกยั่วโมโห ผมจะไม่เอาความเรื่องที่คุณดูหมิ่นกระบวนการบังคับใช้กฎหมายเมื่อครู่” หัวหน้าทีมหาทางลงให้ตัวเองแบบขอไปที
อย่างไรก็ห้ามปล่อยให้เธอคุมเกม และยิ่งห้ามทำตามใจเธอเด็ดขาด!
ตี๋ซิวซือที่นั่งอยู่อีกฝั่งได้ยินแล้วก็รีบค้าน “เฮ้ ๆ ๆ หัวหน้าทีม! ผมเองก็ถูกไอ้เวรนี่ด่าว่าเป็นตัวซวยจนโมโหเหมือนกันนะครับ! ท่านหัวหน้า ต้องปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันสิ อย่าเอาเรื่องที่ผมลงมือทำร้ายคนมาคิดบัญชีด้วยได้ไหมครับ?”