“ฉันยอมรับก็ได้ แต่มีข้อแม้” ตี๋ซิวซือหยุดกระดิกขา โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “มันด่าฉันก่อน พ่นคำหยาบใส่ฉัน ฉันถึงลงมือ เพราะฉะนั้นมันต้องโดนลงโทษไปพร้อมกับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยอมรับข้อกล่าวหา”
อ๋าวต้งได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “ไม่ได้! ฉันเป็นผู้เสียหายที่ถูกทำร้ายโดยไม่มีความผิด! ทำไมฉันต้องโดนลงโทษด้วย?!”
ที่เขาหวาดกลัวถึงเพียงนี้ก็เพราะรู้ดีว่าการ “ลงโทษ” ที่ว่านั่นหมายถึงอะไร
เมื่อยอมรับโทษแล้วก็จะถูกส่งเข้าไปในมิติลงทัณฑ์ ที่นั่นมีสัตว์ประหลาดกระหายเลือดวิปริตสารพัดชนิด
ที่ร้ายที่สุดคือ ในมิติลงทัณฑ์ ผู้เล่นไม่อาจใช้ทักษะต้นกำเนิดหรือการ์ดไอเทมใด ๆ ได้ ต้องอาศัยร่างกายมนุษย์ธรรมดาฝืนรับมือเพียงอย่างเดียว
หากถูกสัตว์ประหลาดฆ่าตายในนั้น ก็จะตายจริงเหมือนถูกฆ่าในเกม เว้นแต่จะมีการ์ดไอเทมคืนชีพ
ส่วนจะต้องอยู่ในนั้นนานแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับความร้ายแรงของการฝ่าฝืน
นับตั้งแต่มิติลงทัณฑ์ถูกสร้างขึ้นจนถึงตอนนี้ มีผู้เล่นเพียงหยิบมือเดียวที่รอดชีวิตออกมาได้ครบถ้วนสมบูรณ์
และตี๋ซิวซือก็เป็นหนึ่งในนั้น
อ๋าวต้งรู้จักประมาณตนดี
หากถูกโยนเข้าไปในมิตินั้นจริง ๆ ต่อให้โชคดีไม่ถูกสัตว์ประหลาดฉีกเป็นชิ้น ๆ ก็ต้องถูกตี๋ซิวซือ มัจจุราชผู้นี้บีบหัวระเบิดแน่นอน
ความจริงเขาคาดเดาได้ไม่ผิดเลยสักนิด
ตี๋ซิวซือคิดจะทำเช่นนั้นจริง ๆ — ลากอีกฝ่ายเข้าไปในมิติลงทัณฑ์ด้วยกัน แล้วค่อยฆ่าให้ตายอย่างสมเหตุสมผล