ไม่นาน ผู้เล่นคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหาเธอ ลองหยั่งเชิงชวนคุย
“คุณย่า คิดว่าเค้กวันเกิดก้อนนี้ทำออกมาสวยไหมครับ?”
หวนเสวี่ยหลิงเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ก็ธรรมดา”
อีกฝ่ายหยิบลูกโป่งขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วลองหยั่งเชิงต่อ “คุณย่า แล้วสีลูกโป่งลูกนี้เข้ากันไหมครับ?”
“พอใช้ได้”
“คุณย่า งั้นจะกินผลไม้เพิ่มหน่อยไหมครับ จะได้ชุ่มคอ”
“ไม่อยากกิน”
ทุกคำตอบของเธอสั้นจนสั้นกว่านี้ไม่ได้แล้ว
อวิ๋นเฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอจะเดาได้แล้ว
หวนเสวี่ยหลิงคงคลำเจอจุดต้องห้ามของตัวเองเข้าแล้ว ตอนนี้ถึงได้ตอบอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ
พอหันไปมองอีกด้าน อู๋หม่าที่ได้รับบทเป็น “คุณพ่อผู้กลัวการเข้าสังคม” กลับดูประหลาดยิ่งกว่า
บทที่อู๋หม่าจับได้คือคุณพ่อผู้กลัวการเข้าสังคม แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ริมสุดของโต๊ะอาหาร กอดอกไว้แน่น หมวกคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือให้เห็นเพียงคาง
ทุกครั้งที่มีคนพยายามเข้าใกล้ เขาจะถอยหลังไปครึ่งก้าว
อวิ๋นเฉินเห็นแล้วมุมปากกระตุก นี่เขาเรียกกลัวการเข้าสังคมเหรอ? ดูยังไงก็เหมือนพร้อมจะอัดคนที่เข้ามาใกล้ได้ทุกเมื่อมากกว่า
ผู้เล่นคนหนึ่งจงใจเดินเข้ามาชวนคุย “พ่อครับ ทำไมยืนอยู่ไกลขนาดนั้นล่ะ?”
อู๋หม่าทำหน้าขรึม แล้วตอบห้วน ๆ ว่า “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน”