ลี่ซาเอ่ยขึ้นมาบ้าง
ตอนนี้เธอหลุดจากสภาพฮีโร่จูนิเบียวเมื่อครู่แล้ว กลับมาพูดจาเป็นปกติเหมือนทุกที “ของฉันคือห้ามร้องเพลงนี่เอง มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้หมี่เต๋ออีถามฉันว่าร้องเพลงวันเกิดเป็นไหม”
ตอนทำเค้ก หมี่เต๋ออีช่วยอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็พูดว่าตัวเองร้องเพลงวันเกิดไม่เป็น แล้วถามลี่ซาว่าร้องเป็นไหม สอนเธอได้หรือเปล่า
ลี่ซาร้องเป็นอยู่แล้ว ใครจะร้องเพลงวันเกิดไม่เป็นกันล่ะ
แต่ตอนนั้นเธอรู้สึกว่ามีอะไรน่าสงสัย เลยบอกไปว่าตัวเองก็ร้องไม่เป็นเหมือนกัน
ยังดีที่เธอไหวตัวทัน
ไม่อย่างนั้นถ้าเผลอร้องออกมาจริง ๆ คงถูกคัดออกเพราะเสียงร้องของตัวเองตั้งแต่ตอนนั้น
อวิ๋นเฉินได้ยินลี่ซาพูดก็เอ่ยว่า “เธอรีบร้อนไปหน่อยนะ”
“ถ้าเกมยื้อไปจนถึงช่วงสุดท้าย ทุกคนร้องเพลงวันเกิดให้เจ้าของวันเกิดพร้อมกัน เธอก็จะตกหลุมพรางเอง”
ถ้าเป็นเธอ เธอจะรอ รอให้คนอื่นพลาดเอง
ไม่ใช่ข้อห้ามทุกข้อจะเหมาะกับการวางกับดักชักนำให้คนทำ บางทีอาจทำให้คนอื่นสงสัยได้
ข้อห้ามบางอย่าง วิธีทำให้เกิดผลที่ดีที่สุดก็คือการรอ
รอให้ถึงสถานการณ์ที่เหมาะสม รอให้อีกฝ่ายเผลอเดินเข้าไปโดยไม่ทันระวัง
แต่พูดอีกอย่าง หมี่เต๋ออีก็ไม่ได้ตัดสินใจผิดเสียทีเดียว บางทีเธออาจคิดว่าเกมนี้คงไปไม่ถึงช่วงสุดท้าย จึงไม่มีเวลารอให้ลี่ซาเริ่มร้องเพลง
ความจริงก็ไปไม่ถึงช่วงสุดท้ายจริง ๆ นับตั้งแต่พวกเขาเข้ามาจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเต็มด้วยซ้ำ แถบความคืบหน้าก็ถูกอวิ๋นเฉินเร่งจนเต็มหลอดไปแล้ว
“จริงสิ พี่ซาซ่า” หมิ่นอิ่งซินนึกถึงประโยคจูนิเบียวของลี่ซา “รอบนี้พี่ตลกมากเลย พวกเราแทบกลั้นขำไม่อยู่”