“ได้สิ! พวกคุณคิดว่าฉันอยู่คนเดียว ไม่มีพวกพ้อง เลยรังแกง่ายใช่ไหม!” ตี๋ซิวซือเดือดดาลจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาหันไปกระชากฮวาเจิ้งหาวที่กำลังตั้งใจดูภาพถ่ายทอดสดบนจอใหญ่ข้าง ๆ “ฉันก็มีคนช่วยเหมือนกัน! มานี่ ฮวาเจิ้งหาว เลิกดูได้แล้ว! รีบใช้ปากเหม็น ๆ ที่ปกติพูดจาเหมือนอมอุจจาระอยู่ ด่าพวกเธอให้ยับไปเลย!”
ฮวาเจิ้งหาวถูกขัดจังหวะระหว่างดูเรื่องสนุก จึงหันมามองเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ราวกับมองคนเสียสติ “...คุณป่วยหรือเปล่า?”
ตี๋ซิวซือรับคำทันทีโดยไม่ต้องคิด “ใช่ พวกคุณป่วย!”
ฮวาเจิ้งหาว “ฉันหมายถึงคุณป่วย”
“พวกคุณป่วย...” ตี๋ซิวซือกำลังจะด่าต่อไปตามน้ำ แต่พูดไปได้ครึ่งทางก็เพิ่งนึกขึ้นได้ “หืม? คุณกำลังบอกว่าฉันป่วยเหรอ??”
อวิ๋นเฉินมองแล้วอดขำไม่ได้ “จะทำไปทำไมล่ะ ดึงใครไม่ดึง ดันไปดึงฮวาเจิ้งหาว”
ไม่ต้องเดาก็รู้ ฮวาเจิ้งหาวไม่มีทางช่วยเขาแน่
ตี๋ซิวซือเองก็เห็นด้วยกับอวิ๋นเฉิน เพื่อนร่วมทีมคนนี้พึ่งพาไม่ได้เลยสักนิด
เขาผลักฮวาเจิ้งหาวออกไปอย่างรังเกียจ ก่อนหันไปตะโกนเรียกอีกทาง “เสี่ยวซิน! เสี่ยวซิน มานี่เร็ว!”
เมื่อครู่หมิ่นอิ่งซินกำลังเงยหน้าดูผู้เล่นสวมบทบาทอยู่บนจออื่นอย่างเพลิดเพลิน จึงไม่ทันสังเกตเลยว่าเกิดอะไรขึ้นทางนี้
พอได้ยินตี๋ซิวซือเรียก เธอก็หันมาด้วยสีหน้างุนงง “พี่ตี๋ เรียกฉันเหรอคะ?”
“ใช่ มานี่” ตี๋ซิวซือกวักมือเรียกเธอแรงกว่าเดิมเล็กน้อย