“จริงเหรอ? นายท่านไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?” ฝูเสี่ยวไกวถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
“ฉัน...” อวิ๋นเฉินหมุนไหล่เล็กน้อย “สบายดีสุด ๆ”
นี่เป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกผ่อนคลายที่สุดในรอบหลายวัน ความอ่อนแรงที่เคยมีก็หายไปหมดแล้ว
ฝูเสี่ยวไกวเอียงคอ เห็นได้ชัดว่ายังไม่เชื่อ
นายท่านชอบหลอกมันที่สุด
อวิ๋นเฉินเห็นสีหน้าของมันผ่านกระจก จึงหันกลับมา “ไม่เชื่อเหรอ?”
ฝูเสี่ยวไกวพยักหน้าอย่างซื่อตรง
“งั้นโจมตีฉันสักครั้งสิ” อวิ๋นเฉินยกมือกวักเรียก “ใช้แรงให้เต็มที่ เอาแบบเดียวกับตอนที่ซัดตี๋ซิวซือครั้งก่อน”
ฝูเสี่ยวไกวปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่เอา! เดี๋ยวนายท่านเจ็บ!”
ครั้งก่อนมันออกแรงจนสุดกำลัง ถ้าโล่ของตี๋ซิวซือกางออกไม่ทัน อย่างน้อยเจ้าตัวคงปลิวไปหลายร้อยเมตร
ตอนนี้จะให้มันพุ่งชนอวิ๋นเฉิน มันทำใจลงมือไม่ไหวหรอก
“เธอยังทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” อวิ๋นเฉินยกมือกวักเรียกมัน “เร็วเข้า”
หลังถูกอวิ๋นเฉินยั่วยุซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดฝูเสี่ยวไกวก็ขบฟัน บินขึ้นไปก่อนแปลงร่างเป็นสายฟ้าสีดำ พุ่งตรงเข้าใส่อวิ๋นเฉินอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของมันสูงมาก แต่ในสายตาอวิ๋นเฉินกลับดูราวกับช้าลงครึ่งหนึ่ง
อวิ๋นเฉินเบี่ยงตัวแล้วยกมือขึ้น
ฝูเสี่ยวไกวถูกเธอคว้าหมับไว้กลางฝ่ามือ แรงพุ่งชนทั้งหมดถูกสลายไป
ฝูเสี่ยวไกวอึ้งงัน
มันมองใบหน้าของอวิ๋นเฉิน สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นยินดี “ว้าว! นายท่านไม่เป็นอะไรจริง ๆ ด้วย!”
“คราวนี้เชื่อหรือยัง?”