“เรียบร้อย เก็บไปได้หนึ่งคน”
อวิ๋นเฉินค่อย ๆ เลื่อนปากกระบอกปืนไปมา ระหว่างผู้เล่นที่เหลืออีกสองคน “คนต่อไป ใครจะตายดี?”
ปากกระบอกปืนหมุนวนครึ่งรอบ ก่อนจะหยุดนิ่งตรงหน้าอกของผู้เล่นเจ๋อเอินที่ถือคทา
“เอาเป็นนายแล้วกัน”
ผู้เล่นเจ๋อเอินจ้องปากกระบอกปืนสีดำสนิทเขม็ง รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของคนเรายามตกอยู่ในความกลัวสุดขีดนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง
เขาไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ มือก็คว้าคอเสื้อผู้เล่นคาเอ๋อหลัวที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกระชากเธอมาไว้ตรงหน้า กดเธอไว้แน่นให้เป็นโล่มนุษย์
ผู้เล่นคาเอ๋อหลัวถูกกระชากอย่างไม่ทันตั้งตัว จนเซถลา
เมื่อยืนทรงตัวได้และเห็นปากกระบอกปืนที่จ่อหน้าผากตัวเอง หัวใจของเธอก็พลันหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ระยะใกล้ขนาดนี้ หนีไม่พ้นแล้ว
เธอหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง รอคอยความเจ็บปวดจากกระสุนที่ทะลวงสมองอย่างเงียบงัน
ทว่า...
ผ่านไปหลายวินาที
รอบข้างมีเพียงเสียงลมครวญครางพัดผ่านซากปรักหักพัง ความเจ็บปวดจากศีรษะที่แตกกระจายอย่างที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
เธอยังมีชีวิตอยู่
ขนตาของเธอสั่นระริก ยังไม่ทันได้ลืมตา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย็นชา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสียงนั้นมาจากอวิ๋นเฉิน
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน
“ยังยืนเอ๋อเป็นนักบุญอยู่อีกหรือไง?” อวิ๋นเฉินยกปืนขึ้นเล็กน้อย ใช้ตัวปืนชี้ไปด้านข้าง น้ำเสียงเย็นชา “หลบไป”
ผู้เล่นหญิงได้สติฉับพลัน แววตาแข็งกร้าวขึ้น เธอเหวี่ยงแขนสะบัดมือสกปรกของผู้เล่นเจ๋อเอินที่จับเสื้ออยู่ด้านหลังให้หลุด แล้วกลิ้งคลุกคลานหลบไปข้าง ๆ