อวิ๋นเฉินเก็บปืนกลับอย่างจนใจ แล้วเปิดใช้งานการ์ดล่องหนอีกครั้ง
ร่างของเธอเลือนหายไปในอากาศอีกหน ก่อนจะกระพือปีกบินจากไป
เมื่อเป้าหมายหายไป เหล่าสัตว์ประหลาดหินยักษ์ที่เพิ่งเตรียมจะล้อมเข้ามาก็ชะงักงัน พวกมันหมุนวนอยู่กับที่อย่างงุนงง
ผู้เล่นจากเย่เหมิงเห็นยมทูตมีชีวิตคนนั้นหายไปกลางอากาศ ก็ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
เมื่อครู่อวิ๋นเฉินจัดการสัตว์ประหลาดไปได้หลายตัวอย่างง่ายดายก็จริง แต่ตัวที่เหลืออยู่รอบ ๆ ยังมากพอจะทำให้เขาลำบากไม่น้อย
ทว่าอยู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขา: ตอนที่ “คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง” ล่องหนเมื่อครู่ พวกสัตว์ประหลาดหินยักษ์ก็เหมือนคนตาบอด หรือว่าสถานะล่องหนจะช่วยหลบการโจมตีของพวกมันได้กันนะ!
พอดีเขามีการ์ดล่องหนระดับสี่ดาวอยู่ใบหนึ่ง ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เขารีบหยิบการ์ดออกมาแล้วเปิดใช้งานทันที
ม่านแสงชั้นหนึ่งปกคลุมร่างของเขา ก่อนที่ร่างจะหายวับไปจากจุดเดิม
เหล่าสัตว์ประหลาดหินยักษ์ที่ล้อมเข้ามาพากันหยุดฝีเท้าจริง ๆ เมื่อมองไม่เห็นเป้าหมาย พวกมันก็เหวี่ยงหมัดหินไปทั่ว พลางกวาดตามองรอบตัวอย่างสับสน
สำเร็จแล้ว!
เขาดีใจจนแทบคลั่ง จากนั้นค่อย ๆ ยกขาขวาขึ้นอย่างระมัดระวัง ตั้งใจจะอาศัยจังหวะชุลมุนลอบออกจากวงล้อม
เศษหินใต้ฝ่าเท้าส่งเสียง “กรอบแกรบ” เบา ๆ
วินาทีถัดมา หัวหินสิบกว่าหัวรอบตัวก็หันขวับมาพร้อมกัน เบ้าตากลวงโบ๋จ้องเขม็งไปยังจุดที่เกิดเสียง ก่อนจะคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่
ผู้เล่นจากเย่เหมิง: ???