เครื่องสมองผลึกในกระเป๋าสั่นขึ้นมา
อวิ๋นเฉินหยิบออกมาดู เป็นหวงฝู่ซี
เห็นได้ชัดว่าเธอก็ได้ยินประกาศเช่นกัน
[พี่นี่แหละราชินี]: ทำยังไงดี ๆ?! ทางการเริ่มสืบหาตัวฆาตกรแล้ว!
[พี่นี่แหละราชินี]: เธอลงมือฆ่าคนเพราะฉันแท้ ๆ ถ้าสืบเจอจริง ๆ ก็โยนความผิดมาให้ฉันเลย! บอกไปว่าฉันเป็นคนสั่งให้เธอทำ ให้พวกเขามาหาฉัน!
อวิ๋นเฉินหัวเราะเบา ๆ นิ้วมือเคลื่อนไหวรวดเร็ว ก่อนจะตอบกลับไปประโยคหนึ่ง
[คนอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง]: วางใจเถอะ รอให้พวกเขามีปัญญาสืบมาถึงฉันได้ก่อน แล้วค่อยพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้
อวิ๋นเฉินปิดหน้าจอ สตาร์ตรถแล้วขับไปรวมกับกระแสจราจร
ย้อนเวลากลับไปเมื่อหกวันก่อน วันที่อวิ๋นเฉิน “ลงมือก่อเหตุ”
อ๋าวต้งถูกพบหมดสติอยู่ในห้องส้วม
ตอนนั้นเขาอยู่ในสภาพน่าอนาถ ใบหน้าบวมเป่งราวกับซาลาเปาลูกโต พลเมืองดีที่ผ่านมาจึงช่วยกันหามเขากลับไปยังกิลด์คาเอ๋อหลัว
หลายชั่วโมงต่อมา อ๋าวต้งลืมตาตื่นในห้องพร้อมกับสูดปากด้วยความเจ็บปวด
เขาไม่สนใจความปวดเมื่อยทั่วร่าง รีบกระโดดลุกขึ้นเป็นอย่างแรกเพื่อไปหาโอวป๋อ—
เขาคิดไม่ตกว่าในเมื่อทั้งคู่สนิทสนมกันมานาน ทำไมโอวป๋อถึงลอบเล่นงานเขาจากข้างหลัง
ผลคือเขาตามหาทั่วทั้งกิลด์แล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของโอวป๋อ ข้อความที่ส่งไปทางเครื่องสมองผลึกก็เหมือนโยนหินลงทะเล ไม่มีแม้แต่คำตอบ
ตอนแรกอ๋าวต้งคิดว่าเจ้านั่นเข้าเกมไปแล้ว แต่รออยู่สองวันก็ยังไม่กลับมา
อ๋าวต้งจึงคิดไปเองอย่างสมเหตุสมผลว่าโอวป๋อรู้สึกผิด กลัวเขาตามคิดบัญชี เลยหลบซ่อนตัว