จี๋ไต้ถงถึงกับพูดไม่ออก
“ในเมืองมีผู้เล่นที่มีการ์ดปลอมตัวอยู่ไม่น้อย รอให้คุณได้หลักฐานชัดเจนก่อน แล้วค่อยมาคุยกับผม”
“มีไม่น้อยก็จริง” จี๋ไต้ถงโต้แย้ง “แต่การ์ดปลอมตัวระดับดาวเหนือชั้นที่ใช้ในเมืองได้ จะมีสักกี่คนกัน? ตรวจสอบคนพวกนั้นหน่อยไม่ได้หรือ?”
“ไม่ได้” หัวหน้าหน่วยปฏิเสธทันควัน น้ำเสียงไร้ช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย “ผู้เล่นทุกคนต่างก็มีธุระของตัวเอง เราไม่มีเหตุผลและไม่มีอำนาจไปขอให้พวกเขาร่วมมือกับข้อสันนิษฐานที่ไม่มีมูลของคุณ”
เมื่อเห็นท่าทีข้าราชการที่รัดกุมจนไร้ช่องโหว่ของหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบ จี๋ไต้ถงก็ค่อย ๆ กำมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวแน่นจนเป็นหมัด เล็บแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ
เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ตรวจสอบไม่ได้ แต่ไม่คิดจะตรวจสอบต่างหาก
ในสายตาของทางการ มูลค่าของผู้เล่นระดับสูงที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดและกำลังโด่งดังในตอนนี้ สูงกว่าชีวิตของโอวป๋อมากมายนัก
ใคร ๆ ก็ดูออกว่าทางการลำเอียงเข้าข้างผู้แข็งแกร่ง
อย่างข้อกำหนดการใช้การ์ดไอเทมในเมือง การ์ดไอเทมธรรมดาถูกจำกัดการใช้งาน ทว่าการ์ดระดับดาวเหนือชั้นและการ์ดขั้นเทพกลับไม่ถูกควบคุม ความลำเอียงนั้นเห็นชัดเสียจนไม่ต้องพูดถึง
“ถ้าพวกคุณไม่จับเธอ เรื่องนี้ก็เท่ากับส่งเสริมให้เธอได้ใจไม่ใช่หรือ? ต่อไปในเมืองนี้ เธอคงอยากฆ่าใครก็ฆ่า อยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบน่ะสิ?” จี๋ไต้ถงกล่าวอย่างไม่ยินยอม
หัวหน้าหน่วยก้มหน้าจิบชา ไม่สะทกสะท้าน “เรื่องนี้คุณจี๋ไม่ต้องกังวล ทางการย่อมมีเส้นแบ่งของตัวเอง จะไม่เปิดโอกาสให้เธอทำเช่นนั้นหรอก”