“นี่คือพลังพิเศษของผมเหรอ?!” อู๋เว่ยมองคันธนูสั้นในมือกับถุงใส่ลูกธนูบนหลัง
สถานการณ์น้ำเน่าแบบนี้ เขาเคยเห็นแค่ในนิยาย
ข้ามไปต่างโลก กลายเป็นเด็กกำพร้า ปลุกระบบ ตระกูลคู่หมั้นถอนหมั้น
ข้ามโลก เด็กกำพร้า ระบบ ถอนหมั้น
เอาเถอะ ในสี่อย่างมีหนึ่งอย่างที่ตรงกับตัวเอง เขาก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน แบบนี้ก็เท่ากับว่าเขาเป็นพระเอกหนึ่งในสี่ส่วนหรือเปล่า?
แต่พออู๋เว่ยลองคิดดู พระเอกในนิยายเมื่อเทียบกับผู้มีพลังพิเศษระดับสูงของโลกนี้ ก็แค่งั้น ๆ
แถมยังไม่เก่งเท่ายอดฝีมือชั้นแนวหน้าของเมืองจงไห่ด้วยซ้ำ
อย่างเช่น ซูเปอร์แมนในการ์ตูนกลัวแร่คริปโตไนต์ แต่ “ซูเปอร์แมน” ผู้มีพลังพิเศษระดับเอสในโลกความเป็นจริงไม่กลัวแร่คริปโตไนต์ (ระดับของผู้มีพลังพิเศษเรียงจากต่ำไปสูง: อี ดี ซี บี เอ เอส)
ฮัลค์ในการ์ตูนอาจเสียสติ แต่ผู้มีพลังพิเศษระดับเอสที่มีพลัง “เทพพละกำลัง” ในโลกจริงไม่มีทางเสียสติ
แต่ผู้เขียนนิยายกับการ์ตูนก็ไม่กล้าแต่งมั่วซั่ว เพราะถ้าจินตนาการของพวกเขาโลดแล่นมากพอ จุดอ่อนของผู้มีพลังพิเศษอาจถูกเดาถูกโดยบังเอิญ เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว!
ถ้าเป็นแบบนั้นก็ยินดีด้วย ทางการจะไปเคาะประตูบ้านคุณด้วยตัวเอง เพื่อตรวจสอบมิเตอร์น้ำ แล้วสั่งให้ผู้เขียนเปลี่ยนเนื้อเรื่องของนิยายกับแอนิเมชัน
เหตุผลที่อู๋เว่ยซื้อหมวกเล่นเกมนั้นเรียบง่ายมาก ฝึกต่อสู้จริง สอบเข้ามหาวิทยาลัย และมีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายปี
ในฐานะเด็กกำพร้า เขาอาศัยเงินกู้เพื่อการศึกษามาตั้งแต่เริ่มเรียน
ส่วนเงื่อนไขการชดใช้เคยบอกไปแล้ว หากสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด ก็ต้องเพิ่มระยะเวลารับราชการในหน่วยป้องกันเมือง
แน่นอนว่าขอแค่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เงินกู้ทั้งหมดตั้งแต่ระดับมัธยมปลายลงไปก็จะได้รับการยกเว้นโดยไม่มีเงื่อนไข!
แต่ก่อนหน้านี้ สำหรับอู๋เว่ยแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยยากเกินไป
วิชาสามัญ เขาไม่มีเงินจ้างครูสอนพิเศษ
วิชายุทธ์ เขาไม่มีเงินซื้ออาหารเสริม
ยังดีที่ตอนนี้เขาปลุก “พลังพิเศษ” นี้ขึ้นมาแล้ว โอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็น่าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อยกระมัง?
“แต่นี่นับเป็นพลังพิเศษของผม หรือเป็นเพราะหมวกกันแน่?” สถานการณ์นี้ทำให้อู๋เว่ยสับสนอยู่บ้าง
พลังพิเศษบนโลกนี้มีนับพันนับหมื่นชนิด แค่เมืองจงไห่ที่มีประชากรสี่สิบล้านคน ก็มีพลังพิเศษที่ทางการบันทึกไว้แล้วไม่ต่ำกว่าพันชนิด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังที่ไม่ได้รับการบันทึก
“ช่างเถอะ จะเป็นพลังพิเศษหรือเป็นเพราะหมวกก็ไม่สำคัญ พลังพิเศษเป็นความสามารถของผม ส่วนหมวกผมก็ซื้อมาเอง แบบนี้ก็ไม่มีปัญหา!”
ในเมืองจงไห่ ตราบใดที่ไม่ก่ออาชญากรรมและเสียภาษีตามปกติ ทางการก็จะหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งให้กับเรื่องมากมาย
ถึงอย่างไรเมืองจงไห่ก็มีผู้มีพลังพิเศษระดับเอสอย่าง “ซูเปอร์แมน” กับ “เทพพละกำลัง” คอยคุ้มครองอยู่ ต่อให้เป็นพวกโจรกระจอกก็สร้างคลื่นลมอะไรไม่ได้
ดื่มน้ำเสร็จ อู๋เว่ยก็มุดเข้าไปในหมวกอีกครั้ง
ศีรษะชนเพดาน พริบตาเดียวภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนจากมืดเป็นสว่าง
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว
“เข้าสู่เกม”
“นี่คือ...หมู่บ้านในโลกเก่าเหรอ?”
ภาพตรงหน้าเป็นสิ่งที่อู๋เว่ยเคยเห็นแค่ในสารคดี บ้านดินอัดเตี้ย ๆ ถนนหินแคบแต่สะอาด หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านมีขนาดไม่ใหญ่นัก มีกำแพงดินสูงห้าหกเมตรล้อมรอบ
แม้แต่สลัมที่อู๋เว่ยอาศัยอยู่ในโลกจริงยังเจริญกว่าที่นี่เป็นร้อยเท่า
เขาอยากรู้อยากเห็นจึงเดินไปตามถนนหินกลางหมู่บ้านหลายสิบเมตร ความรู้สึกเดียวในใจคือหมู่บ้านนี้เงียบเหงามาก
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเกมเมื่อหกร้อยปีก่อน ไม่ว่าจะรูปแบบการเล่นหรือเนื้อเรื่องก็คงดึงดูดผู้เล่นยุคนี้ไม่ได้แล้ว
หมู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้มีแต่ตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น
ขณะที่อู๋เว่ยกำลังไม่รู้ว่าควรทำอะไร เสียงชายชราก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ผ่านมาตั้งกี่ปี ในที่สุดหมู่บ้านของเราก็มีผู้กล้าคนใหม่มาเยือนเสียที”
อู๋เว่ยชะงัก ก่อนรีบหันกลับไป นึกถึงที่เพื่อนร่วมชั้นบอกว่าในเกมต้องสุภาพกับตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น เขาจึงค้อมตัวเล็กน้อย “สวัสดีครับคุณลุง”
“สวัสดี เจ้าทหาร เอ่อ แล้วอาวุธของเจ้าล่ะ?” ชายชราถามอย่างงุนงง ผู้ถูกเลือกในยุคนี้มามือเปล่ากันหมดเลยหรือ?
“อ้อ ขอโทษครับ รอสักครู่นะครับ”
คันธนูสั้นวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว เขาลืมหยิบมา...
อู๋เว่ยรีบออกจากเกม มือถือคันธนูสั้นไว้ แล้วเข้าเกมอีกครั้ง
หัวหน้าหมู่บ้านลูบเคราแพะใต้คาง ก่อนหัวเราะหึ ๆ “สวัสดี นักธนู ข้าคือหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้”
“สวัสดีครับหัวหน้าหมู่บ้าน ผมชื่อพายุคลั่งระดับแปด” อู๋เว่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่ได้บอกชื่อจริง
“สวัสดี พายุคลั่งระดับแปด หกร้อยปีแล้วที่ไม่มีผู้กล้าคนใหม่มารายงานตัวกับข้า ไก่ป่ากับกระต่ายนอกหมู่บ้านเพิ่มจำนวนจนเต็มไปหมด เจ้าช่วยพวกเราได้หรือไม่?”
สิ้นเสียง เบื้องหน้าอู๋เว่ยก็ปรากฏหน้าต่างขึ้นมา
เรียบง่ายชัดเจน ไม่มีคำฟุ่มเฟือยแม้แต่น้อย
“ภารกิจ: ช่วยหัวหน้าหมู่บ้านแก้ปัญหา!
รายละเอียดภารกิจ: กำจัดกระต่ายป่าหรือไก่ป่า 10 ตัว
รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ”
‘รับภารกิจ!’
อู๋เว่ยท่องในใจ แล้วรับภารกิจ
จากนั้นจึงบอกหัวหน้าหมู่บ้านว่า “หัวหน้าหมู่บ้านวางใจได้ครับ ผมขึ้นชื่อเรื่องมีน้ำใจ!”
“ดีแล้ว ดีแล้ว ถึงไก่ป่ากับกระต่ายป่าจะอาละวาดอยู่ในไร่นา แต่จำนวนก็ไม่ได้มาก รีบไปเถอะ”
หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มพลางเตือน
พูดจบ อู๋เว่ยก็เดินไปตามทิศที่หัวหน้าหมู่บ้านชี้
สิ่งเดียวที่เขากังวลคือความแม่นยำของตัวเองต่ำเกินไป อาจยิงไก่ป่ากับกระต่ายป่าที่อยู่นอกหมู่บ้านไม่โดน
ถึงอย่างไร จุดเด่นที่สุดของเกมเสมือนจริงเต็มรูปแบบก็คือ “ความสมจริง”
โดนต่อยก็เจ็บ การปล่อยทักษะกับใช้อาวุธก็ต้องทำตามกฎของเกม
หมู่บ้านเริ่มต้นแห่งนี้ไม่ใหญ่เลย เดินไปตามถนนสายหลักแค่สองร้อยเมตร อู๋เว่ยก็ถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
เขายังไม่ทันได้สำรวจไร่นาข้างทางนอกหมู่บ้านอย่างละเอียดเพื่อหาร่องรอยของไก่ป่ากับกระต่ายป่า
“นี่...นี่มันอาละวาดจริง ๆ ด้วยแฮะ”
นอกกำแพงดิน ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ไก่ป่ากับกระต่ายป่า...
อู๋เว่ยงุนงงเล็กน้อย ตามหลักแล้วมอนสเตอร์ในหมู่บ้านเริ่มต้นไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องแย่งกันหรอกหรือ?
ทำไมไก่กับกระต่ายพวกนี้ถึงไม่กลัวคนเลย? เห็นเขาแล้วกลับสนใจ เดินตรงเข้ามาหาเสียอย่างนั้น?
“จริงสิ พวกไก่กับกระต่ายพวกนี้คงไม่เคยเห็นผู้เล่นมาก่อน!”
เกมเสมือนจริงเต็มรูปแบบรุ่นแรกเมื่อหกร้อยปีก่อนเน้นความสมจริง ส่วนเนื้อเรื่องกับรูปแบบการเล่นคงไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไรนัก
เปิดให้บริการได้หลายสิบปีก็นับว่าเก่งแล้ว
หากไก่กับกระต่ายพวกนี้มีอายุขัย ต่อให้ไล่ย้อนบรรพบุรุษไปถึง 180 รุ่น ก็ยังไม่เคยเห็นผู้เล่นสักคน
“ยังกล้ามายั่วโมโหฉันอีก!”
ไก่ป่าตัวหนึ่งเดินผ่านหน้าอู๋เว่ยไปอย่างเชื่องช้า โดยไม่สนใจว่าเขากำลังยกธนูขึ้นพาดสาย
“ฟิ้ว!”
“ความชำนาญธนู +1!”
ลูกธนูแหวกอากาศ เข้าเป้า!
แม้เขาจะเล็งไก่ป่าที่อยู่ห่างตรงหน้าแค่ห้าเมตร แต่กลับยิงโดนกระต่ายป่าที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร อย่างน้อยก็ยังยิงถูกเป้า
ลูกธนูปักเข้าที่ขาหลังของกระต่ายป่า แรงทะลวงมหาศาลตรึงมันไว้กับพื้น อู๋เว่ยเดินเข้าไปเก็บของที่ได้จากการล่า
เขาเล็งไก่ป่าอีกครั้ง
“ฟิ้ว!”
“ความชำนาญธนู +1!”
กระต่ายป่าเคราะห์ร้ายอีกแล้ว
“เดี๋ยวนะ เกมนี้มีบั๊กหรือไง? ทำไมเล็งไก่ทีไรถึงยิงโดนกระต่ายทุกที?”
ถ้าคิดไม่ออกก็โทษสภาพแวดล้อมไว้ก่อน!
ไม่ใช่ความผิดของเขา เป็นเพราะระบบเกมต่างหาก
ลองอีกครั้ง!
“ฟิ้ว!”
“ความชำนาญธนู +1!”
กระต่ายป่า: พี่ใหญ่ อย่ายิงฉันเลย ไปยิงไก่บ้างเถอะ
ผ่านไปห้านาที อู๋เว่ยเองก็นึกไม่ถึงว่าภารกิจมือใหม่จะง่ายขนาดนี้ เขายืนอยู่ที่เดิมตลอดห้านาที วนเวียนอยู่รอบไก่ป่าตัวหนึ่ง แล้วก็ทำภารกิจมือใหม่สำเร็จ
อู๋เว่ยกอดกระต่ายป่า 10 ตัวกลับไปยังใจกลางหมู่บ้าน ซึ่งเป็นที่อยู่ของหัวหน้าหมู่บ้าน
“หัวหน้าหมู่บ้าน ภารกิจเสร็จแล้วครับ!”
“ตุบ” อู๋เว่ยโยนกระต่ายป่า 10 ตัวลงบนพื้น เรียงแผ่ออกมา
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นแล้วทำหน้าราวกับไม่อยากเชื่อ ก่อนถามอย่างตกตะลึง “หรือเจ้าจะเป็นอัจฉริยะ?!”
อู๋เว่ยไม่รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านกำลังประชดหรือชมเขา จึงได้แต่พยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน
“ตั้งแต่เด็กผมชอบกินหัวกระต่ายรสเผ็ดชาลิ้นครับ”
“?” หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้างุนงง เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับหัวกระต่ายรสเผ็ดชาลิ้น?
ช่างเถอะ เมื่อเทียบกับผู้กล้าเมื่อหกร้อยปีก่อน พายุคลั่งระดับแปดคนนี้ก็นับว่าปกติมากแล้ว
พวกนั้นพอเข้าหมู่บ้านมาก็ไม่ทำอะไรเลย ถอดกางเกงในออกมาเทียบกันก่อนว่าใครมีไอ้นั่นใหญ่กว่า
“ตลอดหกร้อยกว่าปีที่ผ่านมา เจ้าเป็นคนเดียวที่ทำภารกิจแรกที่ข้ามอบหมายให้เสร็จภายใน 10 นาที ยินดีด้วย!”
พูดจบ หัวหน้าหมู่บ้านก็หยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
อู๋เว่ยเพ่งมอง
อุปกรณ์: “คำรับรองจากหัวหน้าหมู่บ้าน”
เงื่อนไขการสวมใส่: พลังจิต 5
คุณภาพอุปกรณ์: สีม่วง (ระดับคุณภาพไอเทม: สีขาว สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง สีทอง สีแดง สีรุ้ง)
ความสามารถของอุปกรณ์: แหวนเก็บของ สามารถเก็บไอเทมในเกมได้ 10 ชิ้น
“เชี่ย หัวหน้าหมู่บ้านชมผมจริง ๆ เหรอครับ?!”
อู๋เว่ยไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นคนแรกในรอบหกร้อยปี?
เรื่องนี้ยังมีน้ำหนักมากกว่า “คนแรกที่ย่าผมกดเสียง” อีก
แต่พอคิดดูแล้วก็ใช่ ตอนเกมนี้โด่งดังเมื่อหกร้อยปีก่อน หมู่บ้านเริ่มต้นคงมีคนแน่นขนัด มอนสเตอร์น้อยแต่ผู้เล่นเยอะ
จะมีไก่ป่ากับกระต่ายป่ากระจายเต็มไปหมดเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร ยิงส่ง ๆ ก็ยังถูกสักตัว
หลังจากส่งแหวนให้หวังเหย่แล้ว หัวหน้าหมู่บ้านก็กระแอมเบา ๆ ก่อนกระซิบว่า “พายุคลั่งระดับแปด อยากได้อุปกรณ์ไหม?”
ไม่เคยกินหมู ก็เคยเห็นหมูวิ่ง
อู๋เว่ยรู้ทันทีว่าภารกิจลับมาแล้ว!
เขารีบตอบรับ “หัวหน้าหมู่บ้าน ผมเอาครับ”