ไม่ว่าอุปกรณ์จะเป็นแบบไหน อย่างน้อยก็ดีกว่าเดินโทง ๆ อยู่ในหมู่บ้านโดยใส่แค่กางเกงในไม่ใช่หรือ?
เมื่อเห็นอู๋เว่ยตอบตกลง ผู้ใหญ่บ้านก็พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนโยนแผนที่กระดาษแบบง่าย ๆ ให้เขาแผ่นหนึ่ง «ร้านตัดเสื้ออยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน ไปหาเอาเองแล้วกัน»
อู๋เว่ยยังไม่ทันตอบ ผู้ใหญ่บ้านก็เดินจากไปแล้ว
ช่วยไม่ได้ อู๋เว่ยจึงได้แต่สังเกตสิ่งรอบตัว แล้วเดินไปยังตำแหน่งของร้านตัดเสื้อตามแผนที่
ห้านาทีต่อมา ทางตะวันตกของหมู่บ้าน
อู๋เว่ยมาถึงร้านริมถนนแห่งหนึ่ง ด้านนอกแขวนหนังสัตว์นานาชนิดไว้
‘น่าจะที่นี่สินะ?’
เขามองสัญลักษณ์บนแผนที่ แล้วหันไปดูป้ายหน้าร้าน ตรงกันพอดี
«มีใครอยู่ไหมครับ?» อู๋เว่ยเรียกเบา ๆ เข้าไปในร้าน
«อ้อ มาแล้ว»
ไม่กี่วินาทีต่อมา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากร้านตัดเสื้อ
«หา?! ผู้กล้า?» แววตาของเขาพลันลนลาน «สวัสดีครับ ผู้กล้า อย่าแจ้งเรื่องผมเลยนะ นานมากแล้วที่ไม่มีผู้เล่นหน้าใหม่มาหมู่บ้านเรา»
อู๋เว่ยชะงัก อะไรกันเนี่ย เขาจับได้ว่าหมอนี่ไม่ได้ประจำอยู่ที่ทำงานงั้นเหรอ?
แต่เขาไม่คิดจะหาเรื่องเอ็นพีซีหรอก ยังอยากอาศัยเกมนี้เพิ่มโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ด้วย
«ผมไม่แจ้งหรอกครับ ผู้ใหญ่บ้านให้ผมมาที่นี่»
ตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอก อู๋เว่ยยกมือขวาขึ้นให้อีกฝ่ายเห็นแหวนของตน
«อ้อ ผู้ถูกเลือก?» สีหน้าของช่างตัดเสื้อเปลี่ยนจากลนลานเป็นเคร่งขรึม เขามองเห็นคันธนูสั้นในมืออู๋เว่ย และถุงใส่ลูกธนูที่สะพายอยู่ด้านหลัง «ฝีมือยิงธนูของคุณต้องยอดเยี่ยมแน่ แหวนวงนี้ผู้ใหญ่บ้านเก็บไว้มาหลายร้อยปีแล้ว!»
«ฮ่า ๆ ก็พอใช้ได้ครับ เรียกว่ายิงไปทางไหนก็โดนทางนั้นเลย»
«ถ้าอย่างนั้น คำขอของผมก็คงเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคุณ»
สิ้นเสียงช่างตัดเสื้อ หน้าต่างภารกิจใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอู๋เว่ย
«ภารกิจ: บททดสอบของช่างตัดเสื้อ
เนื้อหาภารกิจ: กำจัดกระต่ายป่า 90 ตัว
รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ»
«เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?!» อู๋เว่ยตกใจ กระต่ายป่า 90 ตัวเชียวนะ?
«หา? ยังมีคนคิดว่าเยอะอีกเหรอ? หมวกคลุมหัว สนับไหล่ เสื้อคลุม เกราะหนัง สนับข้อมือ ถุงมือ เข็มขัด กางเกงหนัง รองเท้าหนัง คุณไม่อยากได้ชิ้นไหน ผมก็ลดจำนวนกระต่ายให้สิบตัว»
«ไม่ ๆ ไม่เยอะครับ!» อู๋เว่ยรีบส่ายหน้า ฟังจากคำพูดของช่างตัดเสื้อแล้ว นี่มันชุดเริ่มต้นชัด ๆ
ไม่ต้องเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแล้ว ไปฆ่ากระต่ายก่อน!
หลังรับภารกิจ อู๋เว่ยก็วิ่งไปยังบริเวณที่ล่ากระต่ายก่อนหน้านี้
หนึ่งนาทีต่อมา เขาหยุดลงอย่างหอบแฮ่ก ดีเลย ไก่ป่าตัวนั้นยังอยู่
เล็งมันเป็นเป้าหมาย ง้างธนูขึ้นพาดลูกศร แล้วยิง!
เสียง «ฟิ้ว» ดังขึ้น กระต่ายตัวหนึ่งที่อยู่ข้างไก่ป่าก็ล้มลงทันที
เยี่ยม บั๊กนี้ก็ยังอยู่เหมือนกัน
อย่างที่เขาว่ากัน ขอแค่ยืนให้ถูกที่ แม้แต่หมูก็บินได้
เมื่อมีกระต่ายป่ากับไก่ป่าเต็มไปหมด อู๋เว่ยก็ยิงไม่พลาดเป้าได้ทุกนัด
แค่หลับหูหลับตายิงมั่ว ๆ ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา
«เฮ้อ เหนื่อยชะมัด»
หลังยิงไป 50 ครั้งและจัดการกระต่ายป่า 40 ตัวกับไก่ป่า 10 ตัว แรงของอู๋เว่ยก็หมดเกลี้ยง
«เกมเสมือนจริงนี่สมจริงเกินไปแล้ว ความรู้สึกคอแห้งปากแห้งเหมือนจริงไม่มีผิด»
«เดี๋ยวนะ หรือว่าฉันเหนื่อยจริง ๆ?»
คิดไปคิดมา อู๋เว่ยก็ตัดสินใจออกจากเกมเพื่อทดลองดู
หลังออกจากเกม ความรู้สึกคอแห้งปากแห้งไม่ได้หายไป อู๋เว่ยที่นอนอยู่บนเตียงเหงื่อท่วมตัว สภาพไม่ต่างจากตัวเขาในเกม ทั้งคอแห้งปากแห้งและหิวจนท้องร้อง
«เกมเสมือนจริงมันไม่ควรเป็นแบบนี้นี่นา พอออกจากเกมแล้ว ความรู้สึกทางกายทั้งด้านบวกและด้านลบควรหายไปทั้งหมด!»
«แย่แล้ว ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าถ้าฉันตายในเกม ตัวจริงก็จะตายด้วยหรือเปล่า?»
เขามองนิ้วที่ใช้ดึงสายธนู รอยกดรัดเห็นชัดเจน!
«ช่างมันเถอะ ตอนนี้แค่ฆ่ากระต่าย ไม่รับภารกิจอันตรายก็พอแล้ว»
ถึงจะเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต อู๋เว่ยก็ไม่ยอมทิ้งโอกาสนี้ กลัวตายแล้วจะไม่ตายหรือไง? ในสลัมที่เขาอยู่ มีคนบุกปล้นบ้านเป็นประจำ ต่อให้กลัวตายก็ยังต้องตายอยู่ดี
«กินแท่งพลังงานสักแท่งแล้วลุยต่อ!»
ภายในหนึ่งนาที อู๋เว่ยก็ทำใจได้ เติมพลังแล้วกลับไปฆ่ากระต่ายต่อ
ดูจากรางวัลภารกิจที่ผู้ใหญ่บ้านให้มา ยิ่งทำภารกิจเสร็จเร็ว รางวัลก็ยิ่งสูง
ถึงเวลาหยิบแท่งพลังงานที่ปกติเขาเสียดายไม่กล้ากินออกมาใช้แล้ว
อู๋เว่ยหยิบแท่งพลังงานที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา แล้วกลืนลงท้องในสองสามคำ
ของสิ่งนี้มีทั้งน้ำมันและน้ำตาลสูง ใช้เวลาไม่ถึง 30 วินาทีก็ช่วยขจัดความหิวในร่างกายจนหมด
จากนั้นเขาก็เกิดความคิดขึ้นมา ลองดูว่าจะเก็บของในห้องเข้าแหวนเก็บของได้หรือไม่
เขาหันไปทางหมอนบนเตียงแล้วพูดว่า «เก็บ!»
«……»
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาเถอะ คงเก็บได้แค่ของในเกมกับของที่นำออกมาจากเกมเท่านั้น
สามนาทีต่อมา เมื่อรู้สึกว่าร่างกายฟื้นกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด อู๋เว่ยก็สวมหมวกเกมอีกครั้ง
แต่ก่อนสวมหมวกครั้งนี้ เขาวางกระดาษแผ่นหนึ่งไว้บนตัวเอง แบบนี้ตอนออกจากเกมครั้งหน้า เขาจะได้รู้ว่าตอนเข้าเกม ร่างกายถูกพาเข้าไปด้วยหรือเปล่า
เมื่อศีรษะสัมผัสด้านในของหมวก อู๋เว่ยก็เข้าสู่เกม
ไก่ป่าตัวที่อู๋เว่ยใช้เป็นศูนย์เล็งถูกยิงตายโดยไม่ตั้งใจไปเมื่อไม่นานมานี้แล้ว
เขาจึงต้องหาเป้าหมายใหม่
โชคดีที่มีกระต่ายป่ากับไก่ป่าอยู่เต็มไปหมด แค่เดินออกไปอีกสัก 30-40 เมตร อู๋เว่ยก็กลับไปอยู่ในระยะที่ง้างธนูยิงแล้วโดนเหยื่อได้อีกครั้ง
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง กระต่ายป่า 90 ตัวก็ครบ
ไม่เพียงเท่านั้น อู๋เว่ยยัง «ฆ่าโดยไม่ตั้งใจ» ไก่ป่าไปอีก 40 ตัว
«เก็บ» อู๋เว่ยชี้ไปยังซากไก่ป่าแล้วลองส่งเสียงดู
พริบตาเดียว ไก่ป่าบนพื้นก็หายไป 10 ตัว ในช่องเก็บของสิบช่องในแหวนมีไก่ป่าอยู่ช่องละหนึ่งตัว
«ซี้ด มีประโยชน์น้อยไปหน่อยแฮะ…»
แหวนวงนี้เก็บของได้แค่สิบชนิด แถมยังซ้อนจำนวนของชนิดเดียวกันไม่ได้ ผู้ใหญ่บ้านนี่ใจกว้างน้อยจริง ๆ!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องนี้ เขาใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงล่ากระต่ายป่า 90 ตัว เรื่องเร่งด่วนคือเอาภารกิจไปส่งก่อน
กระต่ายป่า 10 ตัวหนักเพียงราว 15-20 กิโลกรัม แต่กระต่ายป่า 90 ตัวรวมกับไก่ป่าอีก 40 ตัว น้ำหนักขนาดนั้นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
อู๋เว่ยขนกระต่ายป่าเที่ยวละ 20 ตัว บวกกับอีก 10 ตัวที่อยู่ในแหวนเก็บของ เขาต้องวิ่งไปกลับถึงห้ารอบกว่าจะขนของที่ล่ามาได้ทั้งหมดกลับไปถึงร้านตัดเสื้อ
หน้าร้านตัดเสื้อ กระต่ายป่ากับไก่ป่าถูกแยกเป็นสองกอง สูงพูนขึ้นมาราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ
«อัจฉริยะ คุณนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ…» ช่างตัดเสื้อเดินออกมาจากร้าน «เป็นพรานมาแต่กำเนิด!»
อู๋เว่ยพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน ช่างตัดเสื้อคนนี้ตั้งมาตรฐานพรานไว้ต่ำไปหน่อยหรือเปล่า
ช่างตัดเสื้อเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า «ใช้เวลาไม่ถึงห้าชั่วโมงก็ทำคำขอทั้งหมดของผมสำเร็จ คุณเป็นคนที่ทำตามคำขอของผมได้เร็วที่สุดในรอบหลายร้อยปี»
«นี่คือสิ่งที่คุณสมควรได้รับ»
ปฏิกิริยาของช่างตัดเสื้อเหมือนกับผู้ใหญ่บ้านไม่มีผิด ต่างพอใจกับความเร็วในการทำงานของอู๋เว่ยเป็นอย่างมาก
เขากลับเข้าไปในร้าน แล้วหยิบอุปกรณ์เก้าชิ้นออกมาจากด้านในเคาน์เตอร์
«สวมมันเถอะ ผู้กล้า»
«เอ่อ เปลี่ยนได้ไหมครับ? เปลี่ยนเป็นขนกระต่ายสีน้ำตาลได้หรือเปล่า?» อู๋เว่ยมองอุปกรณ์บนเคาน์เตอร์อย่างพูดไม่ออก
กระต่ายป่าที่เขาล่ามาเห็นชัด ๆ ว่าส่วนใหญ่เป็นสีน้ำตาลกับสีเหลือง แต่ทำไมรางวัลที่ได้ถึงทำจากขนกระต่ายสีขาวล่ะ?
ชุดอุปกรณ์ขนกระต่ายสีขาวทั้งชุด แถมยังมีหูกระต่ายสีชมพูยาวสองข้างอยู่บนหัว ผู้ชายตัวโตอย่างเขาใส่ออกไปข้างนอกแล้วจะไม่ถูกคนมองว่าเป็นโรคจิตจนโดนซ้อมหรือไง?
«มีแค่สีนี้» ช่างตัดเสื้อส่ายหน้า เขาไม่เข้าใจอยู่บ้าง หมวกคลุมหัวสีขาวที่มีหูกระต่ายยาวสองข้างน่ารักจะตาย ทำไมถึงมีคนไม่ชอบด้วย
«……»
อู๋เว่ยหมดคำจะพูด เขาเดินไปหน้าเคาน์เตอร์เพื่อดูค่าสถานะของอุปกรณ์
อุปกรณ์: «ผลงานชิ้นเอกของช่างตัดเสื้อ! ชุดกระต่ายขาว»
เงื่อนไขการสวมใส่: ไม่มี
ระดับคุณภาพอุปกรณ์: สามชิ้นสีเขียว ห้าชิ้นสีน้ำเงิน เจ็ดชิ้นสีม่วง เก้าชิ้นสีทอง!
เอฟเฟกต์อุปกรณ์: นิ่งดั่งหญิงสาว ยามเคลื่อนไหวปราดเปรียวดั่งกระต่าย พละกำลัง +1 ร่างกาย +1 ความอึด +1 ความคล่องแคล่ว +2 น้ำหนักที่แบกได้ +100 อัตราความแม่นยำของธนู +20%
«ชุดหูกระต่ายน่ารักจัง!»
หลังดูค่าสถานะของอุปกรณ์แล้ว อู๋เว่ยก็เปลี่ยนสีหน้าทันที!
อุปกรณ์คุณภาพสีทองที่สวมใส่ได้โดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ เกมอื่นเรียกของแบบนี้ว่าอุปกรณ์ไร้ระดับ!
ยังจะพูดอะไรได้อีกล่ะ ตอนนี้อู๋เว่ยยอมรับอย่างเต็มปากว่า ตั้งแต่เด็กเขาก็ชอบคอสเพลย์เป็นสาวน้อยกระต่าย!
ใช้เวลาเพียงสามนาที อุปกรณ์ทั้งเก้าชิ้นก็สวมเรียบร้อย
อู๋เว่ยออกจากร้านแล้วลองวิ่งดู แม้ท่าวิ่งจะประหลาดไปหน่อย เพราะต้องกระโดดโดยยกเท้าทั้งสองข้างพ้นพื้นพร้อมกัน แต่ความเร็วเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่าจริง ๆ!
สุดยอด!
«ผู้กล้า อย่าเพิ่งไป ยังมีรางวัลอีก» ช่างตัดเสื้อเห็นอู๋เว่ยกระโดดไปมาหน้าร้าน
เมื่อได้ยินคำว่ารางวัล อู๋เว่ยก็ข่มใจที่กำลังฮึกเหิมไว้ แล้วหยุดลง
ช่างตัดเสื้อหยิบกระเป๋าเป้อีกใบออกมาจากด้านในเคาน์เตอร์ «ไก่ป่า 40 ตัวนั้นเป็นของที่ผมกำลังขาดพอดี ผมจะเอากระเป๋าใบนี้แลกกับคุณ มันเก็บสิ่งของได้ 20 ช่อง แม้น้ำหนักของสิ่งของจะไม่หายไป แต่ก็ช่วยให้คุณสะดวกขึ้นเวลาออกผจญภัย»
อุปกรณ์: กระเป๋าเป้นักเดินทาง
เงื่อนไขการสวมใส่: ไม่มี
ระดับคุณภาพอุปกรณ์: สีขาว
เอฟเฟกต์อุปกรณ์: เก็บสิ่งของต่างชนิดกันได้ 20 ชนิด สิ่งของชนิดเดียวกันซ้อนรวมกันได้ จำนวนที่ซ้อนไม่เกิน 100 ชิ้น
«ได้เลย!»
มีเป้แล้ว เก็บของที่ล่ามาได้สะดวกขึ้นเยอะ
ทั้งสองฝ่ายต่างพอใจกับสิ่งที่ได้ ช่างตัดเสื้อยิ้มแล้วบอกอู๋เว่ยว่า «ทางเหนือมีนายพรานหวังที่ไม่ได้รับศิษย์มาหลายร้อยปีแล้ว ถ้าว่างก็ลองไปหาเขาดู»
«ได้ครับ!»
อู๋เว่ยพยักหน้า