หึ่ง——!
เสียงคำรามทุ้มต่ำดังขึ้นจากใต้ดินของจวนองค์ชาย แสงสีทองอ่อนชั้นหนึ่งพลันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า คล้ายชามแก้วใบมหึมาที่คว่ำลง ครอบคลุมจวนทั้งหลังไว้ภายใน
บนม่านแสงมีอักขระซับซ้อนนับไม่ถ้วนไหลเวียนไม่หยุด เชื่อมโยงประสานกัน ส่งแรงกดดันแห่งพลังอันน่าสะพรึงกลัวจนแม้แต่ปรมาจารย์ยังขวัญผวา
นี่คือที่พึ่งพิงสูงสุดขององค์ชายสามจ้าวอวี้ ค่ายกลคุ้มครองจวนระดับปฐพีขั้นต้น—“ค่ายกลกระจกแก้วเพชร”
หลังค่ายกล กล้ามเนื้อบนใบหน้าจ้าวอวี้ที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะบ้าคลั่งอันเหี้ยมเกรียม เขามองลู่หยวนผ่านม่านแสง ความรู้สึกปลอดภัยทำให้ความหยิ่งผยองและความชั่วร้ายสมฐานะองค์ชายหวนคืนมา
“ลู่หยวน! ไอ้ลูกชั่ว!”
เขาชี้ไปยังลู่หยวนที่อยู่นอกค่ายกล น้ำเสียงแหลมสูงเจือความเคียดแค้น “เจ้าคิดว่าตนชนะแล้วหรือ? ค่ายกลนี้เป็นของที่เสด็จพ่อประทานให้ ต่อให้ยอดฝีมือขั้นเทวมนุษย์มาด้วยตนเอง ก็อย่าหวังว่าจะทำลายมันได้ภายในสามชั่วยาม!”
“เมื่อครบสามชั่วยาม รอจนเจ้าหมดแรงเสียก่อน ข้าจะหักแขนขาเจ้าด้วยมือของข้าเอง แล้วทำให้เจ้าเป็นมนุษย์หมู จับแช่ไว้ในไหสุรา!”
สายตาของเขาราวกับทะลวงผ่านห้วงมิติไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง รอยยิ้มยิ่งทวีความโหดเหี้ยม
“แล้วยังน้องสาวคนโปรดของเจ้าอีก... ข้าคิดไว้แล้วว่าหลังเจ้าตาย จะจับนางมา แล้วมอบให้นางเป็นรางวัลแก่ขอทานที่ต่ำช้าที่สุดในเมืองตรงหน้าหลุมศพของเจ้า! ข้าจะให้นางสำนึกผิดทั้งวันทั้งคืนกับความโง่เขลาของเจ้าในวันนี้! ข้าจะทำให้ทุกคนได้รู้ว่า ผู้ที่กล้าต่อต้านราชอำนาจมีจุดจบเช่นไร!”