เงียบงันราวป่าช้า
บนถนนจูเชว่ นอกจากเสียงคร่ำครวญของสายลมที่พัดผ่านซากกำแพงพังทลาย ก็ไม่มีเสียงใดอีก
ไม่ว่าจะเป็นทหารรักษาเมืองบนหลังคาที่ตกตะลึงจนยืนนิ่ง หรือสายสืบจากฝ่ายต่าง ๆ ซึ่งซ่อนตัวสั่นงันงกอยู่ในเงามืด เวลานี้ล้วนเหมือนไก่ที่ถูกบีบคอจนส่งเสียงไม่ออก
สายตาของพวกเขารวมอยู่ที่ร่างในชุดเขียวซึ่งก้าวออกมาจากม่านแสงที่แตกสลาย
เขาเพียงยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ทว่ากลับคล้ายเป็นผู้ครอบครองฟ้าดินผืนนี้แต่เพียงผู้เดียว
ภายในซากจวนองค์ชาย จ้าวอวี้นอนแผ่อยู่บนพื้น เขาถึงกับตกใจจนปัสสาวะราด!
เขามองลู่หยวนที่เดินเข้ามาทีละก้าว ความเคียดแค้นและความโอหังในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอันไร้ขอบเขตไปนานแล้ว
กระดูกทั่วร่างของเขาอ่อนปวกเปียกจากแรงสะท้อนกลับเมื่อค่ายกลแตกสลาย
“เจ้า... เจ้าฆ่าข้าไม่ได้...” เสียงของจ้าวอวี้สั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ ฟันกระทบกันกึก ๆ “พี่หญิงของข้า... พี่หญิงของข้าเป็นจักรพรรดินี!”
เขาราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ จึงตะโกนสุดแรงเกิด
“หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่เส้นผม พี่หญิงของข้าต้องล้างตระกูลเจ้าให้สิ้น! กระชากวิญญาณเจ้าออกมา แล้วแขวนโคมสวรรค์ครบเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน! ให้เจ้าไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!”
“จักรพรรดินีงั้นหรือ?”
ลู่หยวนหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงแผ่วเบา เจือแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย
เขานึกถึงคำพูดของคุณชายฉิน นึกถึงประกาศราชโองการที่ยกเลิกข้อเสียเก่าแก่ของระบบสอบเข้ารับราชการ