บนภูเขารกร้างที่เต็มไปด้วยก้อนหิน ผู้แทนหอเทียนจียืนไพล่มือไว้เบื้องหลัง มุมปากใต้หน้ากากทองแดงยกยิ้มเย็นเยียบอย่างผู้กุมชัยไว้ในมือ
เขามองรอยแยกสีดำมืดที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง ราวกับได้ยินเสียงกรีดร้องของลู่หยวนที่วิญญาณผุพังและกายเนื้อแหลกสลายท่ามกลางปราณมารอันไร้สิ้นสุดแล้ว
กลายเป็นสิ่งของชิ้นใหม่ที่ใช้สะกดมาร จมอยู่ในห้วงทุกข์ชั่วกาลนาน
นี่คือราคาของการฝืนลิขิตฟ้าและท้าทายผู้มีอำนาจเหนือกว่า
ทว่า...หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สิบลมหายใจผ่านไป...
เสียงกรีดร้องที่คาดไว้กลับไม่ดังขึ้น
ภายในหุบเหวเงียบงันราวกับความตาย
ผู้แทนขมวดคิ้วเล็กน้อย ขยับมือร่ายเคล็ดวิชา กระจกวารีค่อย ๆ คลี่ออกตรงหน้า เผยภาพเบื้องล่างหุบเหว
ในกระจกเงา ร่างของลู่หยวนกำลังร่วงดิ่งลงอย่างรวดเร็ว
ปราณมารสีดำอมม่วงข้นเหนียวราวปรอทแปรเปลี่ยนเป็นหนวดอันน่าสะพรึงนับไม่ถ้วน โอบล้อมและพันรัดเขาจากทุกทิศทาง ก่อนพุ่งทะลวงเข้าสู่ทวารทั้งเจ็ดอย่างบ้าคลั่ง
รอยยิ้มบนใบหน้าผู้แทนยิ่งกว้างขึ้น
สำเร็จแล้ว
ปราณมารเข้าสู่ร่าง ต่อให้เซียนมาก็ยากจะช่วย
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับแข็งค้าง
เห็นเพียงลู่หยวนในกระจกวารี ขณะถูกปราณมารกลืนกินจนมิด ผิวหนังทั่วร่างพลันเปล่งประกายลวดลายเกล็ดมังกรสีทองหม่นอันเจิดจ้าและทรงอำนาจ!