ห้วงลึกแห่งทะเลจิต อักษรโบราณสามตัวอันเย็นเยียบและบิดเบี้ยว—【ผู้ช่วงชิงวิถี】 ร่วงลงมาราวขุนเขาเทพสามลูกที่ดำรงอยู่มานับหมื่นกัป
ลู่หยวนพลันตระหนักแจ่มแจ้ง
สิ่งที่เรียกว่าการสะกดมาร ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นคำลวง
ที่นี่มิใช่คุก หากเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ถูกกักขังไว้
หัวใจมารฟ้าดวงนี้ก็มิใช่สิ่งชั่วร้ายที่ถูกสะกดไว้ หากเป็นผลไม้...ที่กำลังถูกเร่งให้สุกงอม
เศษเสี้ยวความทรงจำของ “หยวน” เผยภาพโลกที่แห้งเหี่ยวหลังถูกปนเปื้อน และเหล่าสิ่งมีชีวิตที่กรีดร้องอยู่ในทะเลดารา ภาพเหล่านั้นวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้ต้นกำเนิดของพลังนี้ได้แทรกซึมมาถึงที่นี่ตั้งนานแล้ว
ขณะเดียวกัน ตัวเลขบนแผงระบบที่เลื่อนรัวอย่างบ้าคลั่งก็ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริงจากห้วงความคิดอันยิ่งใหญ่ในพริบตา
【แต้มคุณสมบัติ +41000!】
【แต้มคุณสมบัติ +45300!】
【……】
มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่อาจควบคุม
แผนร้ายอันยิ่งใหญ่? ภัยพิบัติแห่งจักรวาล?
เกี่ยวอะไรกับฉันวะ
สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงภูเขาทองคำที่ก่อขึ้นจากแต้มคุณสมบัติอันไร้ที่สิ้นสุด ตั้งอยู่ตรงหน้า
ใครกล้าแตะภูเขาทองคำของฉัน คนนั้นต้องตาย
เมื่อความคิดผุดขึ้น ญาณของลู่หยวนก็แปรเป็นกระบี่คมกริบอีกครั้ง พุ่งแทงศิลาดำสูงพันจั้งอย่างไร้ความเกรงใจ
เขาอยากรู้ว่าเจ้าสิ่งนี้สร้างขึ้นจากอะไรกันแน่
หึ่ง—
คราวนี้ เจตจำนงอันเย็นเยียบและกว้างใหญ่ไม่ได้สะท้อนกลับมาอย่างตั้งรับอีกต่อไป
ราวกับถูกยั่วโทสะจนถึงขีดสุด มันจึงจู่โจมลงมาเอง ก่อนรวมตัวเป็นเงาร่างเลือนรางแต่ทรงอำนาจขึ้นในทะเลจิตของลู่หยวน แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงไร้อารมณ์