มีดสั้นสีเลือดเล่มนั้นเปรียบดั่งเขี้ยวของยมทูตที่ยื่นออกมา คืบเข้าประชิดอย่างไร้สุ้มเสียง
ไร้ความผันผวนของพลังแท้ ไร้ไอสังหารเล็ดลอด แม้แต่แสงรอบตัวมันก็ประหนึ่งถูกกลืนกิน ใต้เวทีประลอง วิญญาณของยอดฝีมือระดับปรมาจารย์นับไม่ถ้วนพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ราวกับหัวใจด้านหลังของพวกตนเองก็ตกเป็นเป้าของคมอาวุธร้ายเล่มนี้เช่นกัน
“มีดสลายวิญญาณของหออาภรณ์โลหิต!”
“แย่แล้ว เขาประมาทเกินไป!”
ท่ามกลางฝูงชน ผู้บำเพ็ญอิสระอาวุโสผู้มีประสบการณ์กว้างขวางร้องอุทานด้วยความตื่นตระหนก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
เล่าลือกันว่า มีดสั้นเล่มนี้ของประมุขหออาภรณ์โลหิตหลอมขึ้นจากเหล็กอุกกาบาตนอกฟ้า ผสมกับวัสดุหยินพิษนับร้อยชนิด โดยยอดฝีมือหลอมศาสตราขั้นปฐพีทุ่มเทเลือดเนื้อตลอดสิบปีจึงสร้างสำเร็จ คุณสมบัติ “สลายวิญญาณ” ที่ผนึกอยู่ในนั้นสามารถทะลวงพลังคุ้มกายและการป้องกันของร่างเนื้อโดยเฉพาะ
แม้แต่ยอดฝีมือขั้นเทวมนุษย์ก็ยังเคยสิ้นชีพใต้คมมีดเล่มนี้
ทว่าลู่หยวนยังคงนั่งขัดสมาธิ หันหลังให้คมมีดสังหาร ราวกับไม่รู้สึกถึงสิ่งใด
ในสายตาของทุกคน เขากลายเป็นคนตายไปแล้ว
ร่างผอมงองุ้มของประมุขหออาภรณ์โลหิตซ่อนดวงตาขุ่นมัวไว้ ภายในนั้นปรากฏแววสะใจอำมหิต เขาราวกับมองเห็นหัวใจของเจ้าหนุ่มถูกมีดสั้นกวนจนแหลกสลาย และภาพเงินห้าล้านตำลึงกับศาสตราวิเศษขั้นปฐพีสามชิ้นกวักมือเรียกตน
สำเร็จแล้ว!
ปลายมีดห่างจากหัวใจด้านหลังของลู่หยวนเพียงหนึ่งชุ่นสุดท้าย