“ประกาศว่าอย่างไรบ้าง?” หลินหว่านหว่านบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วถามเสียงเบา
อาอี้หอบหายใจพลางตอบว่า “บอก...บอกว่าขอบคุณหมอเทวดาไฉกับศิษย์ และตระกูลเฉินที่ช่วยกำจัดภัยให้ชาวบ้าน จึงประกาศไว้เพื่อเชิดชูความดีความชอบ! ถ้อยคำฟังดูสวยหรู แต่ไม่เท่ากับผลักพวกเราไปลงหลุมหรอกหรือ!”
หมอเทวดาไฉแค่นเสียงเย็น หนวดเคราสีดอกเลาไหวระริก “ช่างเป็นแผนยืมมือคนอื่นกำจัดศัตรูที่แยบยลนัก! เขายังแค้นเรื่องเมื่อคืน จงใจแก้แค้นพวกเรา แต่ตอนนี้ลงมือเองก็เกรงว่าจะดูชัดเจนเกินไป เลยเลือกกวนน้ำให้ขุ่น ให้ทุกคนรู้ว่าเงินอยู่ในมือพวกเรา ถึงตอนนั้นหากพวกเราถูกปล้นหรือถูกฆ่า ก็ไม่เกี่ยวข้องกับท่านหวังหยวนไหวอีกต่อไป!”
ช่างเป็นแผนการอำมหิตนัก!
ทั้งที่คนที่คิดใช้อำนาจรังแกผู้อื่นคือท่านหวังหยวนไหว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาช่วยกำจัดภัยให้ชาวบ้าน แถมยังให้รางวัลเป็นการตอบแทนจนได้ชื่อเสียง ทำให้ผู้รักษาเมืองลงมือกับเขาได้ยาก ทั้งยังตัดสัมพันธ์กับตระกูลเฉิน แล้วโยนความเสี่ยงกับความมุ่งร้ายทั้งหมดมาให้พวกนาง
หลินหว่านหว่านกวาดตามองเด็ก ๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว เฉินเหล่าฮั่นที่นั่งหมดอาลัยอยู่ข้างโต๊ะ และจ้าวซื่อที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ความคิดของนางแล่นอย่างรวดเร็ว
จะพักตามแผนเดิมต่อไม่ได้แล้ว ต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้!
“ท่านพ่อ อาอี้ พวกเราอยู่ต่อไม่ได้แล้ว”
นางพูดเร็วแต่ชัดเจน “รีบเก็บข้าวของทันที หมั่นโถวเอาไว้กินระหว่างทาง พวกเราจะออกจากจวนกานโจวเดี๋ยวนี้!”