เด็กหนุ่มในร้านตาไวมือไว รีบเข้าไปประคองหลินหว่านหว่านไว้
ทั้งคู่ต่างก็เป็นลูกค้าของร้าน หากใครได้รับบาดเจ็บขึ้นมา ร้านย่อมต้องรับผิดชอบ!
เด็กหนุ่มคอยปลอบหลินหว่านหว่านไปพลาง ยิ้มต้อนรับผู้มาใหม่ไปพลาง
“คุณหนูเจิน คุณหนูเจี่ย เชิญขึ้นไปชั้นบนขอรับ แบบใหม่ล่าสุดของร้านเราอยู่ที่ชั้นสองทั้งหมด”
หลินหว่านหว่านเห็นว่าด้านหลังนางมีเด็กสาวสองคนแต่งกายด้วยเครื่องประดับทองเงิน ดูแล้วอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี น่าเสียดายที่แววตาหยิ่งผยองและถ้อยคำเสียดแทงทำลายความสดใสอันสมวัยไปจนหมด
คนรับใช้ที่พวกนางพามาด้วยเป็นคนผลักนางเมื่อครู่ คุณหนูตระกูลใหญ่เวลาออกจากบ้านไม่พาสาวใช้กลับพาคนรับใช้ชายมาด้วย เห็นได้ว่าความวางอำนาจเช่นนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวัน
“ข้าว่าหอซิ่วอี้ของพวกเจ้าชักจะต่ำช้าลงทุกวันแล้วนะ ใครหน้าไหนก็ปล่อยให้เข้ามาได้หรือ! ผ้าแพรเมฆาสีรุ้งราคาสี่ร้อยตำลึงนี่ ใคร ๆ ก็ใส่ได้หรืออย่างไร?”
【ติ๊งต่อง! ยินดีกับโฮสต์ด้วย ได้รับเงิน 400 ตำลึงและกระโปรงผ้าหรูหนึ่งชุด】
เป็นอย่างที่คิด กระโปรงตัวโปรดของหลินหว่านหว่านถูกคัดลอกเข้าไปไว้ในมิติอย่างสมบูรณ์แบบ อีกทั้งมิติยังเอาใจใส่แขวนชุดไว้ให้นางชื่นชมฝีมือตัดเย็บและงานปักอันประณีตได้ทุกเมื่อ
หลินหว่านหว่านรู้สึกสะใจขึ้นมาทันที
เมื่อครู่โดนผลักก็ไม่โกรธ แถมยังอยากฟังพวกนางพูดอีกสักหน่อยด้วยซ้ำ
“เสื้อผ้าราคาแพงแบบนี้ก็ต้องเอาไว้ที่ชั้นสอง ให้พวกเราลูกค้าผู้สูงศักดิ์เท่านั้นได้ดู!”
“นอกจากคุณหนูตระกูลร่ำรวยอย่างพวกเรา ที่มีเงินเบี้ยเลี้ยงรายเดือนเป็นพันตำลึงแล้ว ยังจะมีใครใส่ผ้าแพรเมฆาสีรุ้งนี่ไหวอีก?”
【ติ๊งต่อง! ยินดีกับโฮสต์ด้วย ได้รับเงิน 9,000 ตำลึง】
【อีกฝ่ายไม่ได้บอกจำนวนเงินที่แน่ชัด ระบบจึงตั้งค่าเป็นจำนวนสูงสุดโดยปริยาย】
คุณหนูเจี่ยแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “เจินเจิน เบี้ยเลี้ยงรายเดือนของเจ้ามากกว่าพันตำลึงหรือ?”