พลังลมปราณอันเดือดพล่านของลี่เหนียน พุ่งทะลักออกมาจากสองฝ่ามือทั้งสองข้าง
เปรี้ยง!
พลังลมปราณอันเกรี้ยวกราดระเบิดก้องกังวานดั่งระฆังยักษ์ เพียงแค่ออกท่าก็สั่นสะเทือนจนศิษย์ใกล้เคียงหลายคนแทบแก้วหูแตก เจ็บปวดจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดหูโดยสัญชาตญาณ
"ท่าเหยี่ยวทะยานฟ้า·กรงเล็บฉีกอก!"
พร้อมกับเสียงตะโกนแผ่วเบา ลี่เหนียนท่ามกลางสายตาจับจ้องของคนทั้งสนาม ก็สอดนิ้วทั้งสิบลงไปในกลางอกของหลักไม้อย่างลึก แล้วกระชากฉีกออกมาอย่างรุนแรงทันที
แคร่ก!
กะโหลก!
ตรงกลางอกของหลักไม้เนื้อแข็งนั้น ถูกฉีกออกเป็นไม้สองชิ้นขนาดเท่าจาน ในขณะที่เศษไม้ปลิวว่อน
บนหลักไม้จึงเหลือรอยกรงเล็บลึกสองรอยที่น่าสะพรึงกลัว
ยังไม่จบเพียงเท่านี้
ลี่เหนียนไม่ได้เรียงท่าตามลำดับปกติของท่าเหยี่ยวทะยานฟ้า แต่ปลดปล่อยท่าต่างๆ ของท่าเหยี่ยวทะยานฟ้าขั้นสมบูรณ์ออกมาอย่างครบถ้วน
ถึงลำดับจะสลับไปมา แต่ทั้งกระบวนการกลับลื่นไหลดั่งสายน้ำ ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย ราวกับว่าท่าเหยี่ยวทะยานฟ้าควรจะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก
แคร่ก ๆ ๆ!
ภายใต้การร่ายรำท่าเหยี่ยวทะยานฟ้า หลักไม้ส่งเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากการฉีกกระชากอันโหดร้ายไม่หยุดหย่อน
ยังไม่ทันครึ่งถ้วยชา หลักไม้ที่สมบูรณ์ก็แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ เต็มลานไปด้วยเศษไม้และขี้เลื่อย
บนเศษไม้ชิ้นใหญ่ ๆ เหล่านั้น ยังคงมีรอยกรงเล็บที่คมกริบและชัดเจนหลงเหลืออยู่ ราวกับถูกเหยี่ยวร้ายขย้ำเล่นสนุก
ทั้งสนามเงียบสงัดไร้เสียง
ศิษย์สำนักชั้นนอกราวหลายสิบคน ต่างอ้าปากค้างขนหัวลุก ราวกับได้เห็นผีสาง
นี่มันขั้นหลอมเลือดงั้นหรือ?
กู้จิ้งซงและเซี่ยชิงเวย ซึ่งเป็นศิษย์สำนักชั้นใน ต่างก็ยืนตะลึงอยู่กับที่
พวกเขาก็เป็นขั้นหลอมเลือดเหมือนกัน ฝึกท่าเหยี่ยวทะยานฟ้าเหมือนกัน
ไม่ใช่สิ
ขั้นหลอมเลือดก็ยังแบ่งระดับ
พวกเขาเข้าสู่ขั้นหลอมเลือดมานานแล้ว ถึงจุดสูงสุดของขั้นหลอมเลือด ก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าสู่ขั้นหลอมกระดูกไปแล้ว