"ศิษย์น้อง เจ้าว่าศิษย์พี่เป็นเช่นไร?"
เซี่ยชิงเวยปิดทางลี่เหนียนไว้ที่หน้าประตู สายตาจ้องเขม็ง
ห้องข้างเล็ก ๆ แคบ ๆ บรรยากาศจู่ ๆ ก็หวานฉ่ำขึ้นมาฉับพลัน
ศิษย์พี่เป็นเช่นไร?
ลี่เหนียนตะลึง
ไม่เข้าใจว่าเซี่ยชิงเวยถามเช่นนั้นทำไม
หรือว่าตนเองหน้าตาดีเกินไป ศิษย์พี่สาวจะมาสารภาพรัก?
สาวน้อยชอบหนุ่มหล่อ เป็นเรื่องธรรมดา!
"พูดตามตรง ข้าไม่ถือสา"
กำลังคิดอยู่ เซี่ยชิงเวยก็เอ่ยปากขึ้น แววตางามจริงจัง
เห็นเช่นนั้น ลี่เหนียนสูดลมหายใจลึก
"ศิษย์พี่หน้าตางดงาม รูปร่างดี อายุยังน้อยก็ทะลุถึงขั้นหลอมเลือดขั้นสูงสุดแล้ว"
"มีหน้าตา มีรูปร่าง มีกำลัง!
ลี่เหนียนพูดอย่างจริงใจ
สองประโยคนี้ ไม่มีคำโกหกแม้ครึ่งเดียว
ศิษย์พี่สาวคนนี้เก่งจริง ๆ
เซี่ยชิงเวยใบหน้างามแดงเรื่อเล็กน้อย
แล้วก็หลับตา สูดลมหายใจลึก มองไปที่หน้าท้องของลี่เหนียน
"ศิษย์น้อง บนเสื้อเจ้าของเจ้ามีหนอนอยู่ตัวหนึ่ง"
หนอน?
ลี่เหนียนงงไปชั่วครู่
มองตามสายตาของเซี่ยชิงเวยลงไป แล้วหมัดหนึ่งก็กระแทกเข้าที่หน้าท้องอย่างจัง
เอ้อ!
"เอาล่ะ หนอนถูกข้าตบตายไปแล้ว"
"ไม่ต้องขอบคุณ!"
เซี่ยชิงเวยเก็บหมัด ตบมือเบา ๆ
ให้เจ้าชมข้า!
ใครให้เจ้าชมข้ากัน?
เอาแต่สนใจแค่ความงามของข้า
ทั้งบ้านทั้งหื่น
แต่ที่พูดมาก็ไม่ได้ผิด
ฮึ่ม!
ลี่เหนียนกุมท้อง กลืนหายใจเข้าทีหนึ่ง
หมัดนี้แรงพอใช้ แต่ไม่มีการใช้พลังเลือดและพลังภายใน สำหรับเขาที่ก้าวเข้าสู่ขั้นเลือดแล้ว ก็เหมือนผู้ใหญ่ถูกเด็กต่อยหมัดหนึ่งเท่านั้น
และหมัดนี้เองที่ทำให้เขาเข้าใจขึ้นมา ศิษย์พี่จอมแบล็กเมล์คนนี้ ไม่ได้มาสารภาพรักกับเขา
แต่กำลังถามว่าเขาคิดกับนางอย่างไร
พูดตั้งแต่แรกก็จบแล้ว มาแบบนี้ ทำเอาคนเข้าใจผิดไปหมด...
"ศิษย์พี่ดีกับศิษย์น้องมาก หากวันนั้นไม่ได้ท่านที่แนะนำข้าให้ท่านอาจารย์ ข้าก็คงไม่ได้เข้าสำนักยุทธ์ ไม่มีวันเคาะเปิดประตูเลือด"