“ให้ตายเถอะ ที่แท้ก็ยาเม็ดเลือดกัง!”
“ถ้าจำไม่ผิด ยาเม็ดเลือดกังเป็นยาที่หลอมจากสัตว์โบราณระดับสอง อย่างนี้ที่ยาบำรุงเลือดปราณซึ่งหลอมจากปลาโบราณระดับหนึ่งเทียบไม่ติด แม้แต่นักยุทธ์พลังเร้นลับก็ยังได้ประโยชน์ใหญ่ ยาเฉพาะของตระกูลอี้ที่ไม่มีการขายออกนอก ตอนนี้ในอำเภอเฉียนหูไร้ค่าที่จะประเมิน!”
“นอกจากยาเม็ดเลือดกัง ยังมีของยาบำรุง เนื้อแดง ตำลึงเงินสิบห้าตำลึงอีก เหลือเชื่อจริง ๆ!”
“ศิษย์พี่หลี่มีคู่แล้วหรือยัง พี่สาวข้าหน้าใหญ่เอวหนาก้นเป่ง เรียกทรัพย์สุด ๆ หากศิษย์พี่หลี่ไม่รังเกียจ กระผมก็...ก็ยอมได้...”
ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
อีกด้านหนึ่ง ผู้ดูแลจัดการของตระกูลจี้และตระกูลหยวนที่เตรียมจะประมูล พอได้ยินทางศาลาประจำแคว้นประมูล ก็จำใจจากไป
ราคานี้สูงเกินไป ล่วงเกินกว่าขีดจำกัดที่ผู้ใหญ่ให้ไว้ พวกเขาตัดสินใจแทนไม่ได้
เมื่อตระกูลจี้และตระกูลหยวนถอนตัว เหลือเพียงตระกูลจาง ตระกูลฮวา และศาลาประจำแคว้น
ลี่เหนียนมีแผนในใจอยู่แล้ว
ศาลาประจำแคว้นคือจุดหมายปลายทางสุดท้ายของเขา
แต่เขาไม่ได้ตอบรับตรง ๆ หากสามารถต่อรองให้สูงขึ้นไปอีกหน่อย เขาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
“ลี่เหนียน ฟังข้าพูดสักคำ เข้าสู่ศาลาว่าการแล้วลึกดั่งทะเล เจ้าควบคุมมันไม่ไหวหรอก”
ระหว่างที่ครุ่นคิด จางหยวนเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่งสอน
ผู้คนพากันมองจางหยวน จางหยวนจงใจเร่งเสียงให้ดังขึ้นกล่าวว่า
“ในอำเภอเฉียนหูของเรา อะไรมากที่สุด?”
“โจรสลัดมากที่สุด!”
“นักยุทธ์ที่เข้าศาลาว่าการ ไม่มีใครไม่ถูกส่งลงไปเดินตรวจตราทะเลสาบ เจอโจรสลัดเป็นเรื่องสามัญ”
พูดถึงตรงนี้ จางหยวนจู่ ๆ ก็หัวเราะเย็น ๆ น้ำเสียงประชดประชันว่า