ลี่เหนียนกล่าววาจาเที่ยงตรงหนักแน่น สมเหตุสมผล
ได้ยินดังนั้น พี่หญิงจางก็แค้นเคืองใจยิ่งนัก
ถึงจะโกรธเพียงใด ทว่าลี่เหนียนพูดจามีหลักฐานอ้างอิง สมเหตุสมผลตามขนบธรรมเนียม พี่หญิงจางจึงไม่อาจระเบิดอารมณ์ออกมาได้
หากพูดความในใจออกไปให้เพื่อนบ้านได้ยินเข้า ชื่อเสียงของนางก็คงพังพินาศ
นางได้แต่ด่าในใจว่าลี่เหนียนเป็นพวกหัวทื่อ
ไม่รู้จักรสชาติแห่งความรัก!
เห็นท่าทางพี่หญิงจางที่เดือดดาลแต่ไร้ทางระบาย ลี่เหนียนก็ยิ้มอย่างพอใจในใจ
นี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
ข้าทำเพื่อเจ้า ปฏิเสธเจ้า เจ้ายังจะด่าข้าได้อีกหรือ?
หมู่บ้านเล็กเพียงฝ่ามือ เสียงทะเลาะกันเพื่อนบ้านได้ยินกันทั้งนั้น
หากพี่หญิงจางด่าเขา หรือข่มขู่ให้เขาเป็นลูกเลี้ยง ก็เท่ากับทำให้นางกลายเป็นหญิงชั่วในสายตาชาวบ้าน
พี่หญิงจางแอบให้คนมาขโมยข้าวสำหรับข้ามฤดูหนาวของบ้านเขา และลับหลังให้เขาเป็นลูกเลี้ยง ก็เพราะกลัวชาวบ้านจะนินทาต่างหาก!
"อาหลาง ข้าวในบ้านเจ้ามาจากไหนกัน?"
จู่ๆ พี่หญิงจางก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
นางจำได้ชัดเจน ข้าวในบ้านลี่เหนียนถูกนางให้จางซานขโมยไปหมดแล้ว นางเห็นกับตาว่าครอบครัวลี่เหนียนใช้ข้าวก้นไหที่เหลือเพียงน้อยนิดประทังชีวิตมาหลายวัน ไม่ควรจะมีข้าวเหลืออยู่อีก
"กลิ่นข้าวหอม?"
"กลิ่นเนื้อ!?"
ทันใดนั้น พี่หญิงจางก็ได้กลิ่นอาหาร
นางมองตามกลิ่นเข้าไปในตัวบ้าน เห็นเจ้าลี่เจวียนกำลังเก็บกวาดเศษอาหารเหลือ ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นทันที