"เปิดรายงานประจำวัน!"
เมื่อลี่เหนียนส่งจิตคิดลงไป กล่องหน้าต่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[รายงาน1: เจ้าปฏิเสธพี่หญิงจาง (ฮวงชุนลี่) ที่จะให้เจ้าเป็นลูกเลี้ยง พี่หญิงจางยิ่งอยากได้ตัวเจ้า จึงตัดสินใจไปหาจางซานวันนี้ ให้เขาคืนนี้มาขโมยข้าวที่บ้านเจ้า เมื่อบ้านเจ้าข้าวหมด จะได้บีบให้เจ้าเป็นลูกเลี้ยง]
[คืนวานจางซานถูกหนูหมายถึงกับเนื้อเต้น ตัวเปล่าไม่เหลือสตางค์]
"สมดังคาด!"
มองดูข้อมูลในรายงาน ลี่เหนียนก็อุทานในใจว่าสมดังคาด
ตรงกับที่เขาคิดไว้ พี่หญิงจางคิดจะเล่นอุบายเดิม ขโมยข้าวในบ้านเขา บีบให้เขาเป็นลูกเลี้ยง
หน้าตาดีอย่างนี้ ก็ใช่ว่าจะโดนพวกแม่ม่ายหมายตาง่าย ๆ นี่นา!
"ที่แท้ก็เป็นจางซานไอ้ขโมยผู้นี้!"
ลี่เหนียนมองดูชื่อ"จางซาน"ในรายงาน ความทรงจำของชายอนาถคนหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว
จางซานอายุแก่กว่าเขาสองสามปี เป็นเชื้อสายเดียวกันกับจางต้าหนิว จัดเป็นสาขาย่อยของตระกูลจาง
ตระกูลจางเป็นตระกูลใหญ่ชั้นยอดของอำเภอเฉียนหู คุมธุรกิจมากมายทั้งในและนอกเมือง
หมู่บ้านที่เขาอยู่นี้ก็คือที่ดินของตระกูลจาง ครอบครัวเขานับเป็นชาวประมงลูกไร่ของตระกูลจาง
จางต้าหนิวเป็นคนดูแลหมู่บ้านแทนตระกูลจาง เป็นถึงบ้านใหญ่ในหมู่บ้าน จึงมีเงินไปเป็นศิษย์ฝึกหัดที่สำนักยุทธ์ได้
"จางซานถูกหนูหมายถึงกับเนื้อเต้น ตัวเปล่าไม่เหลือสตางค์ ต้องมาขโมยแน่นอน"
"ถ้ากล้ามา ก็พอดีให้คิดบัญชีกับที่ขโมยเสบียงช่วยชีวิตสำหรับฤดูหนาวของบ้านข้าไปเมื่อก่อนเสียที!"
ลี่เหนียนหลับตาลงเล็กน้อย แววตาเยือกเย็นวาบขึ้น
ตระกูลจางตอนนี้เขายังแตะต้องไม่ได้ แต่สาขาย่อยที่ขโมยข้าวของชาวบ้านนี่ ยังไงก็พอจะลงโทษได้
ที่พี่หญิงจางพวกนั้นเลือกใช้วิธีลักขโมย ก็แสดงว่ายังเกรงกลัวการสืบสวนของตระกูลใหญ่
แค่ได้ตัวพร้อมของกลาง ฝ่ายที่ต้องกลัวก็คือพี่หญิงจางพวกนั้นต่างหาก!