ลี่เหนียนออกจากห้องชั้นใน ตั้งใจจะไปฝึกซ้อมกับเซี่ยชิงเวย แต่เมื่อได้ยินว่านางออกไปข้างนอกแล้ว จึงฝึกอยู่ที่สำนักชั้นในเพียงลำพัง
เที่ยงวัน
ลี่เหนียนล้างหน้า เช็ดเหงื่อ แล้วนั่งลงบนม้านั่งยาวในระเบียงทางเดิน
จากการฝึกฝนอย่างหนักตลอดเช้า เขาเริ่มเข้าใจระดับพลังปัจจุบันของตนโดยรวมแล้ว
เพื่อไม่ให้ผู้อื่นรู้ว่าเขาฝึกวิชาอื่นนอกเหนือจากท่าเหยี่ยวทะยานฟ้าและกรงเล็บอินทรีเย็นเฉือนปิดฝา เขาจึงไม่ใช้มันที่นี่
แต่เนื่องจากวิชาคาดการณ์ช่วยให้เข้าใจวิชาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ตราบใดที่รู้สภาพร่างกายของตนเอง การปลดปล่อยพลังเต็มที่จึงไม่ใช่ปัญหา
ความสามารถที่เหนือธรรมดาอีกประการของวิชาคาดการณ์ คือการข้ามขั้นตอนการฝึกฝนจนชำนาญไปได้เลย
สิ่งที่เหลือให้ทดสอบต่อจากนี้ ก็คือความสามารถในการต่อสู้จริงเท่านั้น!
"ข้าเข้าใจระดับพลังของตนในตอนนี้แล้ว ฝึกต่อไปก็คงไม่พัฒนาขึ้นมากนัก"
"วันนี้แสงตะวันอบอุ่น ฟ้าดี หยวนกวงปัวหมอบซ่อนอยู่ในศาลาต้นสน ข้ายังไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนั้น เพื่อกำจัดหยวนกวงปัวในอนาคต จำเป็นต้องไปสำรวจสักครั้ง"
"หยวนกวงปัวเป็นคนสุขุมรอบคอบ ในเขตตระกูลจาง ตอนกลางวันแสกๆ เขาคงไม่กล้าทำการใหญ่"
ลี่เหนียนคิดในใจ
เขาไม่เคยไปศาลาต้นสนเลย ได้ยินเพียงว่าศาลานั้นตั้งอยู่ติดกับเขาสน
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ก็ลุกขึ้นเดินจากไป
เมื่อมาถึงสำนักชั้นนอก ตั้งใจจะหยิบขนมปังไส้เนื้อสองชิ้นไปให้บุ๊ยหงอิ่มท้อง แต่ก็ไม่พบเจ้าหมอนั่น เห็นคนอื่นบอกว่ามันไปปฏิบัติหน้าที่แล้ว เขาจึงออกจากสำนักยุทธ์