“ปลาเซียสุยตัวโตอะไรเช่นนี้!”
ลี่เหนียนหายใจคลายเหนื่อยหลายอึดใจ แล้วมองดูปลาที่เพิ่งตกได้
เกล็ดปลาทั้งตัวเขียวสดราวหยกงาม มีรูปร่างเช่นปลาชิงสุย หากแต่คือปลาเซียสุย!
ปลาเซียสุยทั่วไป จะมีน้ำหนักเบากว่าปลาชิงสุยที่โตเต็มวัย
เพราะปลาชิงสุยเมื่อเติบโตเป็นปลาเซียสุย เลือดลมจะกลั่นกาย สาระสำคัญจะเข้มข้น ทำให้ตัวปลาเซียสุยเล็กลง เบาลง
ปลาเซียสุยอายุหนึ่งปีตามปกติ มีน้ำหนักเพียงสองชั่ง
ปลาน้ำหนักห้าชั่งเช่นนี้ อย่างน้อยต้องมีอายุสิบปี!
อำเภอเฉียนหูหลายปีมานี้ ไม่เคยมีปลาเซียสุยน้ำหนักเกินห้าชั่งปรากฏอีกเลย
“ในที่สุดก็ได้มา!”
ลี่เหนียนถอนหายใจโล่งอกในใจ
โชคดีที่เมื่อคืนและเช้านี้กินอิ่มหนำ พักฟื้นร่างกายจนแข็งแรง
หากเมื่อวานตกได้ปลาเซียสุย ด้วยสภาพตอนนั้นของเขา ต้องไม่มีแรงดึงขึ้นมาอย่างแน่นอน
คงได้แต่เป็นคนตัดสายเบ็ดผู้ชอกช้ำ
“ต้องซ่อนปลาไว้ก่อน ห้ามให้คนของถังเจิ้งสยงรู้เด็ดขาด!”
สีหน้าลี่เหนียนเคร่งขรึมลง
สำรวจรอบทิศ เห็นว่าไม่มีใคร จึงย้ายปลาเซียสุยขึ้นฝั่ง หาหินมากั้นเป็นวง แล้วใช้หิมะกลบ ดูเผินๆ เหมือนก้อนหินใหญ่ธรรมดาที่ปกคลุมด้วยหิมะอยู่ริมฝั่ง
ทำเสร็จแล้ว ลี่เหนียนก็แบกเข่งปลาที่เต็มไปด้วยปลาชิงสุย
“ปลาชิงสุยพวกนี้ เอาไปขายให้ถังเจิ้งสยงก็แล้วกัน”
“ถังเจิ้งสยงไม่ใช่หรือที่รับซื้อปลาแพง หวังจะทำให้ข้าเผลอตัว ข้าก็จะทำให้มันเผลอตัวบ้าง!”
“โง่เอ๊ย!”
แววตาลี่เหนียนฉายแววเจ้าเล่ห์
ถังเจิ้งสยงคิดบัญชีเขา เขาก็คิดบัญชีถังเจิ้งสยงได้เหมือนกัน
ไม่ว่ายังไง ถังเจิ้งสยงก็ไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน สู้ขายปลาให้แพงๆ หาเงินให้มากขึ้นก็ยังดี!
มีของถูกไม่เอา ก็เป็นไอ้โง่เต็มขั้น!
คิดได้ดังนั้น ก็แบกเข่งปลามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของเมือง