พลั่ก!
ลี่เหนียนทุบน้ำแข็งบนโอ่งน้ำ ใช้ทัพพีตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าเย็นเฉียบ เพื่อบรรเทาความร้อนรุ่มในใจลงได้บ้าง
“หนุ่มเกินไป!”
“ร่างกายแข็งแรงเกินไป!”
“ข้างกายยังมีพี่สะใภ้ผู้งดงามอาศัยอยู่ด้วย นี่ทั้งเป็นพรและเป็นภัย!”
ลี่เหนียนใช้เสื้อผ้าเช็ดหน้า พึมพำกับตัวเอง
ความคิดดับลง วางทัพพีลง เหลือบมองเงาตัวเองในผิวน้ำในโอ่ง
“งามปีศาจจริง ๆ!”
เก็บสติ ลี่เหนียนเข้าไปในบ้านกินข้าว
หลังมื้อเย็นเมื่อคืน ใบหน้าของพี่สะใภ้เจ้าลี่เจวียนและหลานสาวโต้วโต้วดูมีเลือดฝาดขึ้นหลายส่วน ไม่ซีดเหลืองเหมือนเมื่อวาน ดวงตาเป็นประกายสดใสขึ้นมาก
นี่คือผลของการได้กินเนื้อและอิ่มท้อง ร่างกายได้รับสารอาหารทดแทน
โต้วโต้วที่ทั้งน่ารักและงดงามอยู่แล้ว ดูดีขึ้นไม่น้อย
แน่นอน
พี่สะใภ้ก็เช่นกัน
เขานับว่าเป็นคนเคยผ่านโลกกว้างมา แต่ผู้หญิงที่มีโฉมงามเทียบเท่าพี่สะใภ้ได้นั้น นับนิ้วได้
ยิ่งกว่านั้น พี่สะใภ้ยังอยู่ในสภาพขาดสารอาหาร
หากร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงเต็มที่ แม้ตะวันบนฟ้าเมื่อเทียบกันก็คงดูหม่นหมอง
“อาหลาง อาการไข้เจ้าพึ่งจะหายดี อากาศก็หนาวเย็นเช่นนี้”
“คืนนี้นอนบนเตียงไฟเถิด”
“ข้ากับโต้วโต้วจะไปนอนฝั่งเจ้า อย่างน้อยเราสองคน เบียดกันก็ไม่หนาว”
เจ้าลี่เจวียนเอ่ยกับลี่เหนียน
เมื่อคืนนางอยากเอ่ยกับลี่เหนียนเรื่องนี้ตั้งแต่แล้ว แต่ลี่เหนียนเข้านอนแต่หัวค่ำ คิดขึ้นมาได้ก็กลัวรบกวนลี่เหนียน อีกทั้งอากาศหนาวเหน็บ จึงเพิ่งเอ่ยตอนนี้
“พี่สะใภ้ใจดี!”
ลี่เหนียนเข้าใจน้ำใจของเจ้าลี่เจวียน รู้สึกอุ่นใจเป็นที่สุด
“ไม่เป็นไรพี่สะใภ้ ท่านกับโต้วโต้วนอนบนเตียงไฟเถิด”
“หลังกินข้าวเสร็จ ข้าจะไปตกปลา ตกปลาได้แล้ว จะซื้อผ้าห่มนุ่นสองผืนกลับมา”
“ผ้าห่มบนเตียงของพวกท่าน ควรเปลี่ยนได้แล้ว”