ลี่เหนียนเก็บเงินไว้ในอก หิ้วตระกร้าใส่ปลาไว้ด้านหลัง
“น้องชายรอเดี๋ยวก่อน ท่านพี่ถังสั่งให้ข้านำของมาส่งให้เจ้าคนหนึ่ง รอสักครู่”
ในตอนที่ลี่เหนียนกำลังจะจากไป เสียวกังก็เอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน
ของขวัญส่งให้ข้า?
ลี่เหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาเผยความกังขัด
เขารู้ดีว่าถังเจิ้งสยงแอบคิดร้ายต่อตนอยู่ มิอาจจริงใจด้วยได้ ของขวัญชิ้นนี้ต้องมีบ่วงซ่อนอยู่อย่างแน่นอน!
ระหว่างที่ครุ่นคิด เสียวกังก็เดินถือคันเบ็ดยาวเท่าแขนข้างหนึ่งเข้ามา
“รับไปซะ”
เสียวกังยัดคันเบ็ดใส่มือลี่เหนียน
เมื่อถือคันเบ็ด ลี่เหนียนก็เบิกตากว้าง
คันเบ็ดปล้องไผ่ละเอียด!
คันเบ็ดนี้สร้างจากไม้ไผ่ละเอียด ได้แกะเป็นห้าท่อนต่อกัน กอลืบเก็บได้สะดวก
เป็นคันเบ็ดประจำกายของนักรบพเนจร เวลาเดินทางก็เสียบไว้ข้างเอว
คันเบ็ดคุณภาพระดับนี้ รั้งปลาใหญ่ได้ถึงยี่สิบชั่งโดยไม่หัก!
สายเบ็ดเป็นเอ็นม้าผสมสิบเส้น รับปลายี่สิบชั่งได้ไม่ขาด
คันเบ็ดนี้สร้างขึ้นมาสำหรับตกปลาไม่เกินยี่สิบชั่ง
ในอำเภอเฉียนหู่ถือได้ว่าคันเบ็ดชั้นดี ราคาแพงที่สุดก็ต้องสองตำลึงเท่านั้น!
ชาวนาผู้เช่าที่ในอำเภอเฉียนหู่หาเงินทั้งปีกำไรไม่ถึงสามตำลึงด้วยซ้ำ!
สำหรับชาวประมงธรรมดาอย่างเข็นแล้ว ถือว่าเป็นเครื่องมือตกปลาฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง!
ใต้คันเบ็ดสลักอักษรไว้หลายคำว่า “ห้างเครื่องตกปลาตระกูลจาง”
ตระกูลจางผูกขาดธุรกิจตลาดปลาแทบทุกแห่งในเมือง ทั้งเครื่องมือตกปลา อู่เรือ โรงทำน้ำปลา...
“ท่านสยง เหยื่อนี้แพงเกินไป ข้าไม่กล้าฮับ”
สร้างไหว จึงเอ็ดกล่าวปฏิเสธ
เขารู้ว่าถังเจิ้งสยงห่วงหาแต่ผลประโยชน์ของตนเอง การส่งคันเบ็ดแพงเท่านี้ย่อมไม่มีความเมตตา