"อาหลาง เจ้าไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน!"
พี่สะใภ้เจ้าลี่เจวียนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ มองเงินตำลึงสีขาววาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ลี่เหนียนไม่ได้ปิดบังอะไร เล่าเรื่องที่กำจัดโจรแล้วได้รับรางวัลให้ฟังทั้งหมด
พอได้ยินว่าลี่เหนียนเข้าปะทะกับโจร ใบหน้าอันงดงามของเจ้าลี่เจวียนก็สั่นเทิ้ม:
"โจร...อาหลาง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม!"
"พี่สะใภ้ ข้าน้อยไม่เป็นไร..."
"ข้าไม่เชื่อ รีบให้ข้าดูหน่อย!"
พูดพลางก็เดินเข้าไปคลำตัวลี่เหนียนไปทั่ว ด้วยความร้อนใจที่จะตรวจดูบาดแผลบนตัวลี่เหนียน
ลี่เหนียนทั้งซาบซึ้งทั้งจนใจ ทำได้เพียงปล่อยให้พี่สะใภ้ทำไปตามใจ
จะว่าไป เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางยุทธ์ได้เดือนกว่าๆ จู่ๆ ไปต่อสู้กับโจรแบบนั้น พี่สะใภ้จะต้องเป็นห่วงเป็นแน่
นานพอควร เจ้าลี่เจวียนตรวจดูจนแน่ใจว่าลี่เหนียนไม่มีบาดแผลแล้ว ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
จากนั้น ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้างามขึ้นสีระเรื่อ พูดอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า
"อาหลาง...เมื่อครู่พี่สะใภ้...ข้า...ข้า..."
"ท่านแม่ ท่านลุง รีบมากินขนมกันเถิดเจ้าคะ"
"เอ๊ะ ท่านแม่ ทำไมหน้าท่านแดงอย่างนี้เล่า ตัวร้อนหรือเปล่าเจ้าคะ?"
"มา เดี๋ยวโต้วโต้วจับหน้าผากให้"
...
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ลี่เหนียนก็คิดจะไปสำนักยุทธ์สักครั้ง
กลับมาแล้ว ก็ต้องกลับไปที่สำนัก เพื่อเข้าเฝ้าอาจารย์
อีกทั้ง เขายังได้ปลาโบราณเซียลี่ และบัวหิมะหานหยวนมาจึงเหมาะที่จะเอาไปให้อาจารย์ทำยา
แน่นอน ไปก็ไม่ควรไปมือเปล่า เขารู้ว่าอาจารย์ชอบดื่มชา จึงแวะซื้อชาหลงจิ่งก่อนฝนมาสองชั่ง