"ผู้ใดกล้าไม่แจ้งให้ทราบ แล้วบุกรุกสำนักยุทธ์เช่นนี้!"
หญิงสาวงามใบหน้าแดงเรื่อราวกับแสงยามสนธยาแสนงดงาม ก่อนจะดึงแส้เงินที่พันอยู่รอบเอวออกมา จ้องเขม็งไปที่ลี่เหนียนด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
ลี่เหนียนตั้งสติได้ ก็ยกมือประสานคารวะกล่าว:
"ผู้น้อยลี่เหนียน ศิษย์ชั้นในลำดับที่หกของสำนักยุทธ์"
"คนที่หก?"
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเยียบเย็นกวาดมองเหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกฝนอยู่ในสำนักชั้นนอก
เสียงตวาดของนางดึงดูดความสนใจของเหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกยุทธ์อยู่ พวกเขาต่างพากันมองมาอย่างพร้อมเพรียง
เมื่อเห็นลี่เหนียน ต่างก็ยกมือคารวะทักทายด้วยความเคารพ:
"คารวะศิษย์พี่ลี่!"
เห็นดังนั้น หญิงสาวถึงยอมรับสถานะของลี่เหนียน
จากนั้นก็เก็บไม้กวาดลง สีหน้ายิ้มแต่ไม่ยิ้มเดินเข้ามา มือหนึ่งหนีบลงที่เอวของลี่เหนียน ยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วกัดฟันพูด:
"อ้อ เป็นศิษย์น้องลี่นี่เอง ข้าเป็นศิษย์พี่เมิ่งซูซี ศิษย์น้องช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
"คารวะศิษย์พี่เมิ่ง ต้องขอขอบารมีศิษย์พี่ อีกทั้งยังพอไปได้"
"เมื่อครู่ เจ้าไม่ได้เห็นอะไรใช่หรือไม่?"
"ทูลศิษย์พี่ เมื่อครู่ศิษย์น้องเพียงได้เห็นศิษย์พี่ผู้งามเลิศคนหนึ่ง กำลังเอนกายพิงเสาครุ่นคิดอยู่เท่านั้น นอกนั้นมิได้เห็นสิ่งใดอีก"
"พอจะรู้จักกาลเทศะ!"
เห็นว่าลี่เหนียนไม่เอ่ยถึงเรื่องที่นางแคะจมูก เมิ่งซูซีจึงปล่อยมือจากเอวของลี่เหนียน แล้วยิ้มอย่างเบิกบานใจ
เฮ้อ!
ลี่เหนียนถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
ในตอนที่เห็นเมิ่งซูซีไม่ฝึกฝนร่วมกับศิษย์นอกชั้น แต่กลับหลบอยู่หลังเสาแคะจมูก เขาก็รู้อยู่แล้วว่านางต้องเป็นศิษย์ชั้นในที่รับหน้าที่ดูแลวันนี้อย่างแน่นอน