เมื่อลี่เหนียนรับตำแหน่งที่ศาลาประจำแคว้นซึ่งอยู่ใต้การดูแลของตระกูลอี้ พิธีรับตำแหน่งก็สิ้นสุดลง
เซี่ยชิงเวยและกู้จิ้งซงรีบร้อนเดินมาหาลี่เหนียน สีหน้าเต็มไปด้วยความตำหนิ
"ศิษย์น้อง ท่านช่างโง่เขลาเหลือเกิน!"
กู้จิ้งซงแสดงสีหน้าเจ็บปวดราวกับเหล็กกล้าที่ไม่อาจตีเป็นเหล็กกล้าได้ ตบขาตนเองดังป้าด
"ตำแหน่งในศาลาประจำแคว้นอันตรายยิ่งนัก เป็นที่ที่หมื่นครั้งหมื่นหนก็ไม่ควรไป ยามได้รับผลตอบแทนดีก็จริง แต่ต้องมีชีวิตเหลือไว้ใช้สอยด้วย!"
เซี่ยชิงเวยกล่าวด้วยความจนใจอยู่ข้าง ๆ
"ศิษย์น้องลี่ แม้ข้าจะไม่แนะนำให้เจ้าไปตระกูลจาง แต่การไปทำงานที่ศาลาประจำแคว้นก็อันตรายเกินไป"
"ศิษย์พี่หญิง ศิษย์พี่ พวกท่านเป็นห่วงข้า ข้าขอบคุณยิ่ง"
"น้ำค้างแข็งหล่อหลอมกระดูกองอาจ ผ่านความยากลำบากจึงจะเกิดเป็นวีรบุรุษ"
"ครอบครัวข้ายากจน ผลตอบแทนของศาลาประจำแคว้นช่วยเติมเต็มสิ่งที่ขาด อนาคตหากอยากไปให้ไกลกว่านี้ จำต้องสู้สุดกำลัง!"
ลี่เหนียนขอบคุณกู้จิ้งซงและเซี่ยชิงเวยจากใจจริง
ทั้งสองหากไม่เป็นห่วงเขา ก็คงไม่เดือดดาลถึงเพียงนี้
"พูดเช่นนั้นก็จริง แต่ว่า..."
"พอแล้ว ศิษย์น้องกู้"
"นับเป็นบุญที่ศิษย์น้องลี่มีจิตใจเช่นนี้ เรื่องมาถึงเพียงนี้แล้ว ขอเพียงอวยพรให้ศิษย์น้องลี่มีอนาคตที่รุ่งโรจน์!"
กู้จิ้งซงกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ก็ถูกเซี่ยชิงเวยห้ามไว้เสียก่อน
นักยุทธ์ใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดที่ทาเลือดมาทั้งชีวิต ความกล้าที่จะสู้และทุ่มสุดตัวคือเลือดเนื้อของนักยุทธ์ที่ควรมี!
"ศิษย์น้องลี่ เมื่อครู่นี้ที่จางหยวนใช้เท้าเหยียบหัวและเอ่ยปากแคะแกะแผลอี้เซียว เจ้าก็เห็นแล้ว"
"ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจางและตระกูลอี้ อาจเลวร้ายยิ่งกว่าที่เราคิดเสียอีก"
"และตอนนี้ เจ้าเข้าร่วมตระกูลอี้ นอกจากต้องระวังโจรสลัดแล้ว ยังต้องระวังตระกูลจางไว้ตลอดเวลา"