“ระบบบอกว่าหลิวชินหยุนเป็นคนมีจิตใจเที่ยงธรรม น่าจะไม่หลอกเราหรอกมั้ง!”
มองดูพละกำลังอันดุดันที่แผ่ออกจากตัวหลิวชินหยุนตลอดทั้งร่าง ลี่เหนียนรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ครู่หนึ่ง เขาก็สงบลงได้
คนดีหน้ามักดุ ไม่ใช่เรื่องแปลก
ได้พบหน้ากันครั้งนี้ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมหลิวชินหยุนทั้งที่มีจิตใจเที่ยงธรรม แต่กลับต้องแบกรับชื่อเสีย
หน้าก็ดูน่ากลัวแบบนี้นี่เอง!
“ผู้น้อยลี่เหนียน ขอคารวะท่านเจ้าสำนักหลิว”
ไม่กล้าจ้องมองนาน ลี่เหนียนคำนับทักทาย
หลิวชินหยุนโบกมืออย่างไม่แยแส ดวงตาเหยี่ยวอันเย็นชาไร้ความรู้สึก ดั่งคมกระบี่ จ้องตรงไปยังดวงตาของลี่เหนียน
“เจ้าหนุ่ม เจ้ามีข่าวของปลาโบราณจริงหรือ?”
“ทูลท่านเจ้าสำนัก เรื่องนี้เป็นความจริงขอรับ”
เผชิญหน้ากับสายตาข่มขู่ของหลิวชินหยุน ลี่เหนียนใจเย็นดั่งน้ำนิ่ง ตอบอย่างไม่ถ่อมตัวไม่ยโส
“เด็กหนุ่ม มีปณิธานดีนัก!”
เห็นลี่เหนียนไม่หวาดหวั่น หลิวชินหยุนหรี่ตาลง ในแววตางดงามมีความประหลาดใจแล่นผ่าน
คนธรรมดาเผชิญหน้ากับพลังข่มขู่ของนาง หนักหน่อยก็ตัวสั่นเทา หนักกว่านั้นก็ถึงขั้นปัสสาวะราด
แต่ชายหนุ่มตรงหน้า กลับทำใจสงบได้เช่นนี้ หาชายหนุ่มแบบนี้ได้ยากนัก!
นี่เป็นเรื่องธรรมดา
เพราะว่า ลี่เหนียนเคยเป็นถึงพลเอกเอก ผู้ยิ่งใหญ่เพียงใดก็เคยพบ สนามรบใดก็เคยผ่าน
ถึงแม้พลังข่มขู่ของหลิวชินหยุนจะมากพอ แต่ก็ยังไม่พอที่จะทำให้เขายอมจำนน
“เรื่องจริงหรือเท็จ มิได้ดูจากคำพูดเพียงข้างเดียวของเจ้า”
“เจ้าหรือไม่รู้ว่า การหลอกลวงข้า จะมีผลอย่างไร?”