คำตอบของลี่เหนียนทำให้เจิ้งฉางกงและย่าเหลนหน้ารถต่างประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
“ผู้ตรวจการลี่อายุยังน้อย ช่วงที่ผ่านมาดูเหมือนอ่อนแอ คิดไม่ถึงว่าจะไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจปานนี้!”
“แต่พูดอีกที คำพูดของผู้ตรวจการลี่ก็มีเหตุผล”
“คำกล่าวอ้างของย่าเหลนสองคนนี้ ช่องโหว่ใหญ่จริง ๆ!”
เจิ้งฉางกงอดที่จะเคลือบแคลงใจขึ้นมาไม่ได้
“เจ้าหนูเก่งนัก!”
หญิงงามหรี่ตาทั้งสองลงเล็กน้อย แววตากระจ่างแววหนึ่งของความสังหารเย็นเยียบ
แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าลี่เหนียนละเอียดรอบคอบยิ่งนัก
แต่ทว่านางไม่คิดจะยอมแพ้เพียงเท่านี้ จ้องไปที่รถม้าพลางร่ำไห้เสียงดัง:
“ท่านพี่ช่างใจร้ายนัก ข้าน้อยทั้งครอบครัวตกต่ำถึงเพียงนี้ ท่านยังจะกล่าวหาพวกเรา ช่างไร้ซึ่งความยุติธรรมในโลก!”
“หัวอกคนเช่นไรกัน!”
ย่าหญิงข้างกายก็ร่ำไห้โหยหวนด้วยความเศร้าสลด:
“ฟ้าดินเอ๋ย ท่านจงเมตตาพวกเราเถิด!”
ทั้งสองคนร่ำไห้คร่ำครวญ เสียงดังจนไปรบกวนผู้คนในรถม้าอย่างอี๋เจี๋ยอี๋และคนอื่น ๆ
เฉาหงหยวนสีหน้าไม่พอใจเอ่ยขึ้น:
“เรื่องอันใดวุ่นวายถึงเพียงนี้?”
“ทูลคุณชาย คุณป้าสกปรกผู้นี้พาย่าของนางมาบอกว่าคนในครอบครัวถูกโจรภูเขาฆ่าตาย”
ลี่เหนียนตอบไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
คุณป้าสกปรก?!
แววตาของหญิงงามฉายความสังหารราวกับงูพิษ
นางอายุสามสิบปี พอดีกับวัยที่หญิงสาวงามดั่งลูกท้อสุก
เครื่องแต่งกายเช่นนี้ล้วนแต่นางบรรจงแต่งเติมขึ้นมา เคยมีบุรุษนับไม่ถ้วนต้องยอมจำนนต่อภาพหญิงชาวนางามของนาง
เจ้าหนูนี่ช่างดีนัก
ที่แท้ก็รังเกียจนางว่าสกปรก
ยังรังเกียจนางแก่อีก!