ห่างออกไปห้าลี้
ป่าหมอก
หลังพุ่มไม้หนาทึบริมทาง เจ้าหนุ่มฉกรรจ์หลายคนสวมชุดป่านหยาบ มัดแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนที่กำยำ แอบซุ่มอยู่อย่างมิดชิด
ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างทาง ชายสองคนเอนกายพิงต้นไม้อย่างสุขสบาย ท่ามกลางแสงจันทราที่ลอดผ่านเรือนยอด พวกเขาดื่มสุราอย่างออกรส และฉีกเนื้อกินอย่างเอร็ดอร่อย
ชายผู้นำตัวสูงราวหอคอย บนใบหน้ามีรอยสักเป็นรูปงูดำพันรอบทั้งหน้า ดูน่ากลัวน่าหวาดหวั่น
ส่วนชายอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ รูปร่างค่อนข้างผอมบาง ใบหน้าเต็มไปด้วยมารยา
ชายหน้ามารยาวางไหสุราลง แล้วพูดด้วยความกังวล:
"พี่รอง ให้ซานเหนียงไปคนเดียว จะจัดการสองคุณหนูแห่งตระกูลอี้ได้หรือไม่?"
"วางใจได้เต็มที่ ข้อมูลบอกชัดว่าเด็กที่ถูกคุ้มกันไปเพิ่มผ่านขั้นหลอมเลือดมาได้ไม่นาน เก้าในสิบต้องเป็นไก่หนุ่มที่ไม่เคยเห็นเลือดมาก่อน"
ชายร่างสูงราวหอคอยพูดอย่างไม่แยแส ก่อนจะกินเนื้อดื่มสุราต่อไป
"นิสัยซานเหนียงเจ้าก็รู้ดี หากข้าไม่ให้หล่อนไป ลูกน้องใต้มือพวกเราคงถูกหล่อนเล่นจนตายไปหลายคน"
"ครั้งนี้ให้หล่อนไปคนเดียว ก็ถือว่าหยุดภัยที่จะเกิดกับพวกเรา"
"ซานเหนียงทะลวงผ่านด่านที่สองของขั้นหลอมเลือดมาแล้ว ฝ่าฟันอยู่บนเส้นทางนี้มาหลายปี แม้แต่ยอดฝีมือขั้นหลอมเลือดทั่วไปก็ไม่อาจเป็นคู่มือของหล่อน"
"สิ่งที่เจ้าควรกังวลคือ ไก่เล็กขั้นหลอมเลือดนั่น จะถูกซานเหนียงเล่นงานอย่างไรต่างหาก"
ชายหน้ามารยาพยักหน้าเห็นด้วย
จากนั้น ก็เอ่ยด้วยสีหน้าใคร่ครวญ:
"พี่รอง สองสาวน้อยตระกูลอี้นั้นเป็นสาวงามอันดับหนึ่งเลยทีเดียว รอจับตัวได้แล้ว พวกเราจะเอาหมุนเวียนกัน..."
"หุบปาก!"
ยังไม่ทันที่ชายหน้ามารยาจะพูดจบ ชายร่างสูงราวหอคอยก็ตะคอกเสียงต่ำ
เขามองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง แล้วสั่งสอนเสียงเบา: