"ไม่เป็นไร" ชุยเฮ่าไม่ต้องการให้ลูกสาวรู้เรื่องของตน
ชุยอิงเห็นแขนเสื้อของบิดาถูกของมีคมกรีดขาด แขนยังคงมีเลือดซึมออกมา นางถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านพ่อ ท่านบาดเจ็บได้อย่างไร?"
"ไม่เป็นไร แค่ถลอก ไม่ถึงกระดูก"
ชุยเฮ่าปลอบชุยอิง "พ่อจะส่งคนไปส่งเจ้าไปตระกูลฝ่ายมารดาก่อน พ่อมีธุระต้องจัดการ เมื่อจัดการเสร็จจะไปรับเจ้า"
ชุยอิงเกามือที่แดงเพราะความหนาวเย็น แล้วเอ่ยอ้อน "ท่านพ่อ ข้าไม่อยากไปตระกูลฝ่ายมารดา ข้าคิดถึงแม่ ข้าอยากกลับบ้าน!"
ชุยเฮ่าถอนหายใจ "เจ้านี่ พ่อว่าอย่างไรก็ฟังพ่อเถอะ พ่อประสบปัญหาในราชสำนัก ต้องจัดการเสียก่อน ช่วงนี้ไม่มีเวลาดูแลเจ้า"
ชุยอิงขมวดคิ้ว แสดงกิริยาคุณหนูใหญ่ "ท่านพ่อ ท่านไม่สนใจลูกเลย ท่านรู้หรือไม่ว่าลูกไปดื่มเหล้าคนเดียวเพราะอะไร? ท่านรู้หรือไม่ว่าลูกคิดอะไรอยู่? ท่านเป็นเสนาบดีกรมยุติธรรมที่สูงส่ง แต่กลับช่วยอะไรลูกไม่ได้สักอย่าง!"
สายตาชุยเฮ่ามืดลง เขาตำหนิ "พ่อให้เจ้าดูภาพวาดของมู่เหยียนเพื่อให้เจ้าอยู่ห่างจากเขา ไม่ใช่ให้เจ้าหลงรักเขา เจ้าไม่เชื่อฟังได้อย่างไรกัน?"
ชุยอิงถูกชุยเฮ่าดุจนร้องไห้ นางสะอื้น "ท่านพ่อ ลูกชอบเขา ลูกควบคุมตัวเองไม่ได้ ตั้งแต่เด็กลูกก็ชอบเขาแล้ว!"
ชุยเฮ่าจับแขนชุยอิงไว้ สีหน้าเคร่งขรึม "ชอบใครก็ได้ เว้นแต่มู่เหยียนเท่านั้น!"
"ทำไม?" ชุยอิงไม่ยอมแพ้ถามต่อ
ขณะที่พ่อลูกกำลังทะเลาะกัน ก็มีเสียงรายงานมาจากนอกคอกม้า "ท่าน! เรื่องไม่ดีแล้ว กรมทัณฑ์สวรรค์ตามมาแล้ว!"