"ท่านแม่ ข้าเป็นลูกของท่านจริงๆ!" จั้นลี่ลั่วร้องไห้อย่างหนัก
จางซื่อลูบตาที่แทบจะร้องไห้จนบอดไปแล้ว ครั้นได้ยินเสียงลูกสาวอีกครั้ง จึงลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ
เมื่อแน่ใจว่าคนตรงหน้าคือจั้นลี่ลั่วจริง นางก็ร้องไห้สลบไสล แล้วโผเข้ากอดจั้นลี่ลั่ว "ลูกรัก แม่นะ ใครกันที่ทำร้ายลูกถึงเพียงนี้!"
หญิงรับใช้สองคนเข้ามาพยุงจางซื่อ จางซื่อโกรธจนกระอักเลือดออกมา เกือบจะสิ้นสติ
นางหวังที่ได้ข่าวก็รีบรุดมาเช่นกัน นางหวังขมวดคิ้วมองจั้นลี่ลั่ว
นางหมายมั่นจะหาคู่ที่ดีให้จั้นลี่ลั่ว เพื่อช่วยเหลือเส้นทางราชการของจั้นซินเฉิง
แต่บัดนี้จั้นลี่ลั่วนอกจากจะเสียตัวแล้ว ยังถูกทำเป็นคนทรงแจกันงามอีก
สภาพปีศาจแบบนี้ ยังจะมีใครกล้าแต่งงานด้วยเล่า!
นางหวังไม่ชอบลูกสาวอยู่แล้ว ยามนี้จั้นลี่ลั่วกลายเป็นสภาพเช่นนี้ ยิ่งตายไปเสียดีกว่า
จั้นลี่ลั่วร้องไห้มองนางหวัง นางหวังแสร้งทำเป็นห่วงใย ปลอบโยนสองสามคำ
จางซื่อกอดจั้นลี่ลั่วไว้ ไม่รู้จะเอาตัวนางออกจากไหดินเผาได้อย่างไร
ตั้งแต่ที่นางหวังรู้ว่าจางซื่อลูกสะใภ้ของตน ใส่ยาพิษกุหลาบแห่งรักให้ลูกชายของตน นางก็มองจางซื่อไม่เข้าตาไปทุกอย่าง
นางหวังถูกเสียงร้องไห้ของจางซื่อทำให้ใจร้อน ขอบตาขวากระตุกสองครั้ง รีบถามจั้นลี่ลั่วขึ้น "พ่อของเจ้าล่ะ ไม่ได้กลับมากับเจ้าหรือ?"
จั้นลี่ลั่วตอบด้วยความยากลำบาก "ท่านพ่อให้คนส่งข้ากลับมาก่อน..."
นางหวังได้ยินดังนั้นก็ยิ่งกระสับกระส่ายในใจ
หน้าประตู เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามา หวังกวนเจียแห่งสายสกุลรองเคาะประตูพลางร้องไห้ "ฮูหยินผู้เฒ่า ไม่ดีแล้ว คุณชายรองเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!"